Magda na Wyspie

2012-02-23T20:18:00.001Z

Gdybym wiedziała, że dzisiaj jest dzień nerwusa to zostałabym w domu. Niestety nie wiedziałam przez co załapałam się w pracy na kilka nieprzyjemnych telefonów. Jaki jest sens stresowania się rzeczami, o których nikt nie będzie pamiętał za tydzień? Nie pojmuję.

Słońce tak pięknie świeciło za oknem, że postanowiłam pracować w czasie przerwy i wyrwać się z biura chwilę po trzeciej. Dzięki temu zdążyłam jeszcze porozkoszować się zachodzącym słońcem, siedząc w ogródku i zajadając jabłkową chałwę czyli mój pierwszy orientalny deser (tak, tak, znalazłam zaginione kartki z przepisami).

W Indiach popularnym deserem jest gajar halva czyli chałwa z marchewki. Z książki znalezionej w walijskiej chatce wybrałam jednak jej jabłkowy odpowiednik bo marchewkę to ja najbardziej lubię w cieście marchewkowym z polewą miodową.

Przyznaję się, trochę moją chałwę zmodyfikowałam przez co pewnie daleko jej było do oryginału ale i tak mi smakowała. Chociaż ogólnie to wolę chyba europejskie desery (panna cota za mną chodzi). Z kuchni hinduskiej zdecydowanie wybieram curry!

Jabłkowa chałwa (Apple Halva)

700g jabłek (np. Cox)

1 łyżka cukru

Sok z połowy cytryny

Garść rodzynek

4 łyżki ghee którego nie znalazłam ani w Tesco ani w Sainsbury’s, więc użyłam normalnego masła

Łyżeczka cynamonu

3 całe goździki

4 łyżki skodensowanego mleka

Płatki migdałów do przybrania

Ścieramy na tarce obrane jabłka, skrapiamy sokiem z cytryny i posypujemy cukrem. Mieszamy dokładnie.

Topimy ghee/masło na patelni z grubym dnem, dodajemy goździki i po ok. 30 sekundach wrzucamy jabłka. Posypujemy cynamonem.

Smażymy na dużym ogniu przez ok. 8 minut mieszając energicznie (męczące!).

Następnie dodajemy mleko i rodzynki. Zmniejszamy ogień i smażymy przez kolejne 6-8 minut mieszając (równie męczące).

Gotową hałwę nakładamy do miseczek i przybieramy migdałami.

2012-02-21T12:22:00.003Z

W naszej wynajętej walijskiej chatce znalazłam piękną książkę z przepisami kuchni hinduskiej. Niektóre były naprawdę ciekawe spędziłam więc kilka wieczorów przepisując je na kartki, których teraz nie mogę znaleźć. Wiem, że dotarły ze mną do domu i tu trop się urywa.

Mam nadzieję, że nie wylądowały na śmietniku bo mam tu takiego pana, który dość często bez sprawdzenia za mną wyrzuca wartościowe rzeczy do kosza na recycling (kiedyś coś mnie tknęło, żeby zajrzeć co on tam pakuje i dzięki temu uratowałam pocztówkę, która jest jedyną pamiątką po mojej nieżyjącej koleżance). Z mężem czasem gorzej niż z dzieckiem!

No ale do czwartku jestem w domu sama więc i tak nie będę pichcić. Sałatki, omlety i kanapki to podstawa diety słomianej wdowy. A w międzyczasie może kartki odnajdę i w weekend zaserwuję Wam azjatycki deser.

Czy Wy też czekacie już na wiosnę? Ja codziennie zauważam jej pierwsze oznaki i cieszę się jak dziecko. Zimę lubię ale tylko gdy jest mroźna, słoneczna i krótka.

Wiosna to moja ulubiona pora roku bo niesie w sobie nadzieję na coś nowego, świeżego. Taka czysta kartka, którą można od nowa zapisać. Niech już przybywa.

2012-02-17T20:31:00.000Z

Urlopy mają to do siebie, że choćby były bardzo długie to i tak są za krótkie. Nasz trwał tylko pięć dni, padało codziennie ale i tak było pięknie.

Dobrze, że mam jeszcze przed sobą weekend zanim na dobre wrócę do służbowej rzeczywistości.

Snowdonia

Wyspa Anglesey

Walia, Luty 2012

2012-02-10T18:16:00.001Z

W środę dostaliśmy grupowego maila od szefa, że z czwartku na piątek będą, cytuję, silne opady śniegu od pięciu do dwunastu centymetrów i żeby nie podejmować niepotrzebnego ryzyka i nie wybierać się do pracy.

Dzisiaj rano śniegu faktycznie było może jakieś pięć centymetrów więc postanowiłam nie podejmować niepotrzebnego ryzyka i zostać w domu. Pewne służbowe polecania przyjmuję bez sprzeciwu.

Wschód słońca w ogrodzie dziś rano

To moja ośma zima na Wyspie i chyba każda miała choć trochę śniegu, a dwie ostatnie były bardzo zimne i dość śnieżne a mimo to co roku kraj zamiera jakby śnieg zdarzał się tu raz na kilkaset lat. Wiadomości natychmiast ostrzegają przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, samochody utykają w kilometrowych korkach a pociągi i samoloty zostają odwołane.

Śmieszy mnie to ale nie narzekam bo dzień pracy z domu nigdy nie jest dniem straconym. Muzyczka gra więc fajnie się pracuje a przerwa na lunch oznacza buszowanie w kuchni i obiad nie z gatunku fast food.

Pozostając w tematyce hinduskiej wzięłam się dziś za kolejne curry, tym razem kurczak+szpinak. Bardzo delikatne, w niczym nieprzypominające ciężkich, tłustych curry z hinduskich take awayów. Mogłabym chyba zjeść je dzisiaj jeszcze raz.

Curry z kurczaka i szpinaku

300g piersi z kurczaka

3 łyżki jogurtu naturalnego

1 łyżka sproszkowanego czosnku

1 łyżeczka sproszkowanego imbiru

1 łyżka koriandru

1 łyżka płatków chilli

Posolonego kurczaka marynujemy w jogurcie z dodatkiem powyższych przypraw (im dłużej tym lepiej, ja marynowałam ok. 2 godzin)

Garść szpinaku zalewamy wrzącą wodą, po kilku minutach odcedzamy i odciskamy resztę wody, po czym drobno kroimy szpinak.

Na patelni rozgrzewamy łyżkę oleju roślinnego i smażymy w nim posiekana na drobno małą cebulę przez ok. 10 minut.

Dodajemy łyżkę kuminu i smażymy mieszając przez kolejną minutę.
Następnie na patelnię nakładamy kurczaka w marynacie i smażymy na dużym ogniu przez co najmniej 6-8 minut.

Ostatecznie dodajemy 50ml wody i szpinak. Przykrywamy i gotujemy na małym ogniu przez 20-25 minut.
Pod koniec zwiększamy gaz i energicznie mieszając gotujemy sos przez 3-4 minut. Po zdjęciu z ognia dodajemy łyżkę soku z cytryny i curry gotowe.

Podajemy z ryżem.

2012-02-08T20:47:00.000Z

Początek lutego upłynął nam na wojennej ścieżce. W niedzielę były dyskusje o rozwodzie, dzisiaj na szczęście potrafimy się już z tego śmiać. Małżeństwo to jednak ciężka praca. Szczególnie gdy dwa uparciuchy jak my kłócą się o mało znaczące drobiazgi.

W kuchni nie działo się ostatnio nic. Na obiad kanapki lub makaron z tuńczykiem. Mam wrażenie, że jeszcze trochę i na widok puszki tuńczyka będę reagować alergicznie.

Dzisiaj w końcu ruszyłam do boju i wzięłam się za kuchnię hinduską. Zaczęłam od dwóch łatwych przepisów: curry z kurczaka z gorczycą i kurkumą jako danie główne a na przystawkę sałatka Gujarati, która w oryginale była z samej marchewki a u mnie doszły jeszcze gotowane buraczki.

Anjum Anand ze mnie żadna (a szkoda bo ładna i zdolna babka) ale obiad wyszedł smaczny, szczególnie że po hindusku gotowałam po raz pierwszy w życiu.

Na deser muffiny z jagodami, tymi nie będę się chwalić bo z kuchnią azjatycką niewiele mają wspólnego. Ale kto wie, może jak się rozkręcę to jakiś egzotyczny deser też wyczaruję?

Curry z kurczaka

1 łyżka oleju roślinnego

Pół cebuli

1 łyżeczka nasion czarnej gorczycy

1 łyżeczka sproszkowanego czosnku

½ łyżeczki kurkumy

1 łyżeczka sproszkowanego koriandru

1 łyżeczka sproszkowanego chilli

300g piersi z kurczaka

125ml wody

3 łyżki jogurtu naturalnego

Sól i pieprz

Na oleju podsmażamy posiekaną na drobne kawałki cebulę prz ok. 5 minut

Dodajemy czosnek i nasiona gorczycy – smażymy mieszając przez ok. 1 minutę

Dodajemy koriander, kurkumę i chilli – smażymy przez 2-3 minuty

Dodajemy kurczka, smażymy przez ok. 5 minut

Zalewamy wodą, dodajemy sól i pieprz

Gdy zacznie wrzeć przykrywamy i gotujemy na małym ogniu przez ok. 20-25 minut

Zdejmujemy z gazu, dodajemy jogurt

Gotowe – podajemy z ryżem

Sałatka Gujarati

250g marchwi (lub 125g marchwi i 125g buraczków – ugotowanych, ostudzonych)

2 łyżki soku z cytryny

1 łyżeczka płynnego miodu

1 łyżeczka oleju roślinnego

½ łyżeczki płatków chilli

1 łyżeczka nasion czarnej gorczycy

Sól

Ścieramy marchew i buraczki

Dodajemy sok z cytryny i miód – dobrze mieszamy i solimy

Na patelni podgrzewamy olej, dodajemy chilli i nasiona gorczycy

Gdy nasiona gorczycy zaczną strzelać jak prażona kukurydza zdejmujemy z gazu

Zalewamy sałatkę olejem z przyprawami, mieszamy

Gotowe – podajemy jako przystawkę do potraw typu curry

2012-02-04T07:58:00.002Z

Choróbsko na chwilę odpuściło by wrócić ze zdwojoną siłą. Nie wiem co ze mną, odporność mam ostatnio minimalną.

W środę w końcu pojawiłam się w pracy, gdzie czekały na mnie smutne wieści. Zmarł pan G. Nie pracowałam z nim na codzień, ale kilka razy musiałam z nim coś przedyskutować. Ostatnio ponad tydzień temu. Przyszedł do mojego biurka z listą nieruchomości, które chciał omówić. W pierwszej chwili go nie poznałam. Połowa pana G., którego widziałam przed świętami. Od razu wiedziałam, że to nie jest utrata wagi w wyniku diety.

Chwilę porozmawialiśmy. Pan G. jak zawsze miły, spokojny, pełna kultura. Tym mi zawsze imponował. Długo patrzyłam za nim gdy odchodził od mojego biurka. Patrzyłam przez łzy bo zobaczyłam… śmierć.

Nie, nie jestem medium, nie widziałam postaci w kapturze i z kosą. Zobaczyłam jednak coś, co widziałam kiedyś u Taty. Twarz człowieka wymęczonego chorobą, twarz mówiącą ‘poddałem się, przegrałem’. Trudno mi to wytłumaczyć. Zrozumie chyba tylko ktoś, kto tego doświadczył.

Reszta tygodnia obfitowała w więcej smutnych wiadomości: śmierć pani Szymborskiej, śmierć tej malutkiej dziewczynki z Sosnowca… Bardzo mi z tym wszystkim niewyraźnie.

To jednak ważne by kochać/lubić/szanować ludzi bo naprawdę szybko odchodzą.

2012-01-31T20:55:00.001Z

Londyn. Miasto tajemnica, pełne kontrastów, zawsze tętniące życiem. Niektórzy mówią, że stolica świata.

Gdyby zapytać mnie rok temu powiedziałabym, że Londynu nienawidzę. Uciekłam stamtąd po trzech latach, z których pierwsze dwa były wspaniałe a ostatni bardzo trudny. Byłam bardzo samotna i bardzo niezadowolona ze wszystkiego co działo się w moim życiu. Notoryczne stanie w korkach i wyścig szczurów tylko pogarszały sytuację.

Gdy wyjechałam z Londynu wróciłam na studia a z samochodu przesiadłam się na rower. Zwolniłam, odetchnęłam. Myślałam, że to miasto już do niczego nie jest mi potrzebne i nigdy nie będę za nim tęsknić.

I tu się myliłam, bo Londyn to nałóg z którego trudno się wychodzi. I nawet gdy wiesz, że nie chcesz tam mieszkać i nigdy już nie będziesz dziewczyną z miasta to czasem nachodzi cię ochota, żeby chociaż na chwilę odwiedzić dzisiejszą Wieżę Babel.

Cieszę się, że dzięki pracy muszę od czasu do czasu odwiedzić stolicę. Miewam takie dni jak tydzień temu, gdy Londyn mnie zachwyca. Słońce świeci, pociągi i metro są punktualne a ludzie się do mnie uśmiechają.

Są też dni takie jak dzisiaj gdy muszę pojechać w nieciekawą część miasta, w metrze stoję ściśnięta jak sardynka w puszce i jedyne czego chcę to natychmiast wrócić na prowincję.

Jakkolwiek jednak miasto by mnie nie zdenerwowało muszę przyznać, że w jednym jeszcze nigdy nie zawiodło: zawsze znajdę tam coś pysznego do jedzenia.

Przy każdej wizycie odkrywam sushi lepsze niż poprzednio (dzisiaj maleńka susharnia niedaleko stacji Marylebone - polecam).

I zawsze wiem, że mogę liczyć na Londyn gdy zapragnę czegoś o co w mojej małej mieścinie trudno. Dzisiaj w małym sklepiku ze zdrową żywnością udało mi się skompletować przyprawy do kuchennego wyzwania na luty. Znowu będzie egzotycznie!

2012-01-29T09:11:00.000Z

W tygodniu nie mam nic przeciwko chorowaniu bo każdy powód jest dobry, żeby nie iść do pracy ale w weekend to mi się leżenie plackiem nie uśmiecha. Zawsze mam wyrzuty sumienia, że marnuję czas na chorobę gdy na zewnątrz tyle się dzieje.

Wczoraj w myśl zasady, że w domu ludzie umierają postanowiłam, że zawijam się ciepło i jadę na targ w Deddington. Od kilku miesięcy czaiłam się na ten targ i zawsze mi przepadał z jakiegoś powodu. Za każdym razem musiałam czekać kolejne cztery tygodnie bo targ odbywa się tylko raz w miesiącu, zawsze w czwartą sobotę. Tym razem postanowiłam, że byle gorączka i ból głowy nie powstrzymają mnie przed zakupami. W końcu nie chodziło o ciuchy czy kosmetyki ale o zdrowe jedzenie.

O targu dużo dobrego słyszałam i wszystko okazało się prawdą. Świetna atmosfera, duży wybór jedzenia od małych lokalnych producentów i nawet muzyka z katarynki. Przez chwilę poczułam jakbym przeniosła się w czasie i bardzo żałowałam , że nie wzięłam ze sobą aparatu.

Kupiłam dużo warzyw i owoców, które w supermarkecie nie miałyby szansy. Brzydkie, krzywe i niektóre wciąż upaprane ziemią. Czyli takie jakie powinny być. Na jednym ze stoisk był nawet polski chleb ale postanowiłam tym razem odpuścić na rzecz kukurydzianego.

Jak na każdym prawdziwym brytyjskim targu nie mogło oczywiście zabraknąć hinduskiego i pakistańskiego jedzenia. Sprzedawca, lat może 12, zawinięty w ciepłe ciuchy przypomniał mi mnie samą z lat 90tych, pomagającą rodzicom w sklepie w soboty. Jak ja tego nie lubiłam! W ramach łączenia się w bólu postanowiłam coś od niego kupić z nadzieją, że większy utarg będzie dla niego oznaczał większe kieszonkowe. Skusiłam się na Pakorę czyli warzywną przekąskę, która okazała się tak pyszna, że chyba już wiem co będzie tematem przewodnim w naszej kuchni w następnym miesiącu.

Pakora

A Wy, lubicie targi i lokalne jedzenie czy stawiacie na wygodę zakupów w dużych supermarketach?

2012-01-28T07:52:00.001Z

Kiedy byłam mała lubiłam chorować bo oznaczało to siedzenie w domu z siostrą i oddawanie się przyjemnościom takim jak oglądanie bajek i filmów na video, czytanie książek i granie w gry planszowe. Chorowałyśmy z reguły razem więc rodzice łączyli nam dwa fotele w takie niby łóżko, żebyśmy mogły spędzić dzień w pokoju, w którym był telewizor. Mieszkająca na parterze babcia zaglądała do nas co pewien czas a Tata wyrywał się z pracy w południe, żeby zrobić nam coś do jedzenia. To było chorowanie z klasą a teraz?

Rozchorowałam się akurat gdy Marcus pojechał na kilka dni do Brukseli. Siostra na wakacjach a Mama daleko. Pies ma to w nosie, że jestem chora, ona chce na spacer. Pierwsze dwa dni jeździłam jeszcze do pracy ale ostatecznie stwierdzono, że jestem chodzącym wirusem i mam spadać bo nikt nie ma ochoty się ode mnie zarazić. Czwartek i piątek spędziłam więc w domu, ale bez bajek i gier planszowych. W zamian służbowy laptop i praca z łóżka.

W południe nikt nie wpadł, żeby mnie nakarmić więc lunch zrobiłam sobie sama. Wymyślona na poczekaniu 3-składnikowa sałatka okazała się strzałem w dziesiątkę. Znowu potwierdzenie tezy, że najprostsze połączenia są najlepsze.

Sałatka na szybki lunch

Garść szpinaku

Pół puszki tuńczyka

1 dojrzałe awokado

Składniki mieszamy

Skrapiamy oliwą z oliwek

Przyprawiamy według uznania

(ja użyłam tylko vegety i pieprzu)

Podajemy z pieczywem

2012-01-25T10:20:00.001Z

Dzisiaj mam kilka pytań. Możliwe, że retorycznych.

Po pierwsze:

Dlaczego niektόrym wydaje się, że można nie odzywać się tygodniami, miesiącami nawet i nagle wyskoczyć z prośbą o pomoc czy pieniądze? Czy nie wypadałoby przynajmniej przeprosić za długie milczenie?

Po drugie:

Dlaczego niektόrzy mają notoryczną potrzebę poprawiania innych i wytykania im rzeczy tak trywialnych jak przecinek nie w tym miejscu? Czy ciągłe pokazywanie swojej wyższości nie świadczy tak naprawdę o niższości?

I po trzecie:

Jak można bombardować kogoś telefonami bo ‘chłopak mnie zdradził i jestem nieszczęśliwa’ by nagle zamilknąć na kilka tygodni, nie odpowiadając na smsy i emaile po czym ‘zmartwychwstać’ i opowiadać, że ‘byłam w Rzymie, w Paryżu i w Pradze…’ i notorycznie unikać odpowiedzi na pytanie ‘wrόciliście do siebie?’. Skoro masz odwagę wybaczyć komuś zdradę miej odwagę się do tego przyznać. Bo nie przyznając się potwierdzasz, że chyba nie do końca jesteś dumna ze swojej decyzji?

Tak, gryzę i kopię dzisiaj. I do swojej listy postanowień nie tylko noworocznych dopisuję: posegregować znajomych i mieć odwagę pozbyć się tych, ktόrzy wywołują u mnie płacz i zgrzytanie zębόw

Gdybym była kotem tak bym dzisiaj wyglądała

2012-01-22T20:45:00.002Z

Czekałam, czekałam i w końcu się doczekałam. Warsztat sushi zaliczony!

Wróciłam do domu z sześcioma rolkami i już połowy nie ma. Sushi na lunch, sushi na kolację i jeszcze nie mamy dość.

Pamiętam gdy jadłam moje pierwsze w życiu sushi, kilka lat temu w Manchesterze, w malutkiej japońskiej restauracji. To było jak olśnienie. Wszystko co lubię: ryż, warzywa i ryby połączone w jedną przepyszną całość. Ponad dwadzieścia lat żyłam w niewiedzy, że można tak smacznie i zdrowo jeść!

Od tego czasu staram się jeść sushi kilka razy w miesiącu i w każdym większym mieście próbuję znaleźć dobra “susharnię”.

Jedzenie sushi jest oczywiście o wiele łatwiejsze i przyjemniejsze niż jego przygotowywanie ale okazuje się, że paćkanie się w klejącym ryżu to całkiem fajny sposób na spędzenie niedzielnego przedpołudnia. Nawet jeśli wraca się do domu z ryżem na butach i… we włosach.

Takich prezentów to ja od Mikołaja więcej poproszę. I nie musi Mikołaj czekać do Świąt.

2012-01-21T15:44:00.000Z

Ręka do góry kto nie lubi jabłek? Ja uwielbiam bo jabłka to wspomnienie dzieciństwa. Wspinanie się na wielką jabłoń w ogrodzie babci, ciepła szarlotka w niedzielne popołudnie… beztroskie czasy. Jabłkom z naszego ogrodu daleko było do dzisiejszych idealnych, błyszczących owoców z supermarketu ale w smaku nie miały one sobie równych.

Jeśli macie ochotę na łatwy deser, który smakuje wyśmienicie i wypełnia dom cudownym zapachem spróbujcie pieczonych jabłek. Wczoraj przypadkiem wpadłam na przepis w internecie. Nie spodziewałam się po nim zbyt wiele i bardzo pozytywnie się rozczarowałam.

Może kiepska ze mnie kucharka ale stawiam na takie właśnie nieskomplikowane dania. Nie dla mnie przepisy z dziesiątkami składników i godzinami przygotowań.

W kuchni jak w życiu, w prostocie siła.

***

Piekarnik nagrzewamy do 180 stopni. Wydrążone jabłka wypełniamy rodzynkami wymieszanymi z brązowym cukrem (wszystkie składniki ‘na oko’). Wierzch każdego jabłka delikatnie smarujemy masłem. Pieczemy ok. 30 minut w naczyniu żaroodpornym z odrobiną wody na dnie. Podajemy z lodami, śmietaną lub jogurtem naturalnym.

2012-01-19T08:11:00.001Z

Kiedy byłam małą dziewczynką marzyłam, że jako duża dziewczynka będę sławna. Będę piosenkarką jak Natalia Kukulska i wyjdę za mąż za kogoś przystojnego jak Krzysztof Antkowiak albo Macaulay Culkin (miało się gust!).

Kiedy byłam małą dziewczynką bycie gwiazdą oznaczało coś innego niż dzisiaj. Żeby być gwiazdą należało mieć talent. A teraz? Wystarczy mieć parcie na szkło. Umiejętności, talent i dokonania nie mają znaczenia.

Z nudów weszłam ostatnio na Pudla (Pudelek to nieodpowiednia nazwa dla miejsca z taką ilością jadu). Przerażające co się dzieje! Jakieś Wodzianki, Grycanki… kto to w ogóle jest? Artykuły o tym kto ostatnio przytył i kto założył piękną sukienkę ale nie ogolił pach. Od czasu do czasu zdjęcia mojego kolegi z klasy, który to kupił wypasiony samochód za spadek po teściach a to niby pobił fotoreportera.

Jako duża dziewczynka bardzo się cieszę, że nie zostałam sławna i na drzewie przed moim domem nie siedzi paparazzi z nadzieją na dobre zbliżenie zmarszczki mimicznej, którą pόźniej mogłyby komentować anonimowe, zakompleksione nastolatki na Pudlu: ‘fuj, starzeje się ta Magda na Wyspie’ (Wyspianka?).

A Wy, marzyliście/marzycie o sławie?

2012-01-17T17:16:00.000Z

Dzisiaj znowu zdrowo w kuchni. I jak kolorowo!

Świeży sok z pomarańczy i kiwi do śniadania

Grzanki z ricottą i szpinakiem na lunch

Nie wiem dlaczego przez lata unikałam szpinaku. W szkole dzieciaki zawsze mówiły, że szpinak jest okropny a w rodzinnym domu właściwie nigdy nie gościł na naszym stole. Dopiero w zeszłym roku postanowiłam spróbować i bingo! Zakochałam się.

Teraz szpinak regularnie pojawia się w naszej kuchni. Na pizzy, w sałatkach, z makaronem lub tak jak dzisiaj na grzankach. Pysznie no i zdrowo.

Gdyby nie dwa Ferrero Rocher na deser to w ogóle mogłabym być z siebie dumna.

***

Grzanki ze szpinakiem i serem ricotta

Garść szpinaku zalewamy wrzącą wodą.

Po minucie odcedzamy i odciskamy resztę wody z liści, które następnie układamy na ciemnym chlebie wcześniej delikatnie posmarowanym przecierem pomidorowym.

Na wierzch smarujemy ricottę (myślę, że mozzarella też mogłaby być) i przyprawiamy według uznania (u mnie czarny pieprz i oregano).

Wrzucamy do piekarnika na 10-15 minut (160 stopni).

2012-01-16T08:58:00.000Z

Z cyklu język molski czyli polski według Marcusa.

Mόj szef jest bardzo wyluzowany i wiecznie zajęty więc na maile często odpowiada skrόtami. Jednym z jego ulubionych jest czteroliterowy skrót, ktόry w wolnym tłumaczeniu na polski oznacza ‘po prostu to k***a zrόb’. Opowiadałam o tym ostatnio Marcusowi.

Chwilę pόźniej Marcus wpada do pokoju.

M: Mam fajny skrόt!

Ja: Dawaj

M: SBD

Ja: Hmmmm…. (nic mi jakoś nie chciało przyjść do głowy). A to po polsku czy po angielsku?

M (z dumą): Po polsku!

Ja: Hmmmmm.... No nie wiem, mόw.

M: Spier-bardzo-dalaj!

Moja mina… bezcenna.

-----

PS: Słowa na s nauczył się jakieś dwa lata temu, na własne życzenie. W domu go nie używamy ale jak to z przekleństwami bywa, wystarczyło, że powiedziałam mu raz i zapamiętał na amen. Szkoda, że ładna polszczyzna tak mu do głowy nie wchodzi.

2012-01-15T18:36:00.001Z

Obiecałam sobie nie piec przez pierwszych kilka tygodni w styczniu ale jak to zawsze u mnie, obiecanki cacanki. I już nie chodzi o to, że zachciało mi się czegoś słodkiego. Dochodzę do wniosku, że ja po prostu lubię piec. Uwielbiam ten moment gdy kilka składników o różnej konsystencji łączy się w jednolitą masę albo ten gdy dom zaczyna powoli wypełniać się zapachem ciasta a Marcus z nadzieją woła z góry: jest coś w piekarniku?

Żeby trzymać się postanowienia, że w styczniu będzie zdrowo i lekko wybrałam przepis na Magdalenki i przerobiłam go na babeczki waniliowe. Zamiast masła oliwa z oliwek, cukier ograniczyłam do minium.

Szybko, łatwo i przyjemnie. Do zjedzenia z dżemem, nutellą albo bez dodatków. Podane z kubkiem gorącej herbaty. Na poprawę nastroju.

Przepis na sześć małych babeczek

2 jajka

1/3 szklanki cukru (może być więcej jeśli lubimy bardziej słodkie)

cukier waniliowy + łyżeczka aromatu waniliowego (można zastąpić skórką startą z pomarańczy i aromatem pomarańczowym)

łyżeczka proszku do pieczenia

¾ szklanki mąki

4 łyżki oliwy z oliwek

1 łyżka mleka

Ucieramy jajka z cukrem a następnie dodajemy składniki w powyższej kolejności. Pieczemy na 180 stopni przez ok. 20 minut.

2012-01-13T22:12:00.001Z

Myślałam, że pokazowo zaczęliśmy piątek trzynastego ale to tylko dlatego, że nie wiedziałam jak zakończymy.

Po pracy wybrałam się do Oxfordu na spotkanie z koleżanką, której nie widziałam dobrych kilka lat. Było naprawdę miło, nagadyłyśmy się na wszystkie możliwe tematy i powspominałyśmy czasy studiów na Brooksie. Bardzo udany wieczór, pomyślałam w drodze powrotnej zajadając pączki, których dostałam od koleżanki 12 (nie, jeszcze wszystkich nie zjadłam).

W pociągu poczytałam sobie na telefonie Wasze komentarze do poprzedniego wpisu i pomyślałam, że macie racje, można mieć pecha, można mieć szczęście i data nie ma tu nic do rzeczy.

Na stacji czekali na mnie Pan Mąż i Panna Pies i razem pomaszerowaliśmy do domu w bardzo dobrych, weekendowych nastrojach.

Przed bramką Marcus nagle się zatrzymał, pogrzebał w kieszeni kurtki i głośno zaklął. Wziąłem kluczyk od samochodu, zamiast od domu, masz swój? - zapytał.

Hm, biorąc pod uwagę, że kazałeś mi nie brać kluczy bo będziesz w domu to nie, nie mam – odpowiedziałam z miną ‘zabiję cię’ bo już wiedziałam co będzie dalej.

Obydwa klucze zatrzaśnięte w domu, samochód zepsuty więc nie ma szans, żeby jechać do pani która wyprowadza nam psa i jest jedyną osobą, która oprócz nas ma klucze, wszystkie okna szczelnie zamknięte więc wspinanie się pod drabinie (której zresztą nie mamy) odpada.

Z nadzieją, że może taksówka do pani od psa (chociaż mieszka kilkanaście kilometrów od nas) zaczęłam do niej wydzwaniać ale dodzwoniłam się tylko do poczty głosowej. Nie mam jej adresu więc wizyta niespodzianka nie wchodziła w grę.

Już miałam płakać z bezsilności gdy z ciemności wyłowił się sąsiad, Polak. Jest nadzieja, pomyślałam.

Cześć, słuchaj umiesz się włamywać? – jak zawsze zaczynam od głupiego żartu.

A pokaż, mówi sąsiad, maszerując w stronę samochodu.

Nie, to nie samochód – mówię.

A, do domu? – mówi sąsiad – do domu to nie, sorry.

W między czasie Marcus przytaszczył skądś długą gałąź i nie pozostało nam nic innego, niż włamać się do własnego domu wybijając szybę w drzwiach. Później tylko odkurzanie korytarza i kuchni (szkło było wszędzie), tymczasowe zabijanie dziury w drzwiach płytą i w końcu mogliśmy angielskim sposobem ukoić nerwy zaparzając herbatę (I’ll put the kettle on).

Uff.

To co, nadal nie wierzymy w pechowe piątki trzynastego?

Ładnie, prawda?

2012-01-13T12:09:00.001Z

Piątek 13-tego zaczęliśmy pokazowo od zepsutego samochodu i warsztatu, który może nas przyjąć dopiero w poniedziałek. A miałam jutro odwieźć siostrę na lotnisko! Nie dość, że cały dzień w samolocie to teraz jeszcze czeka ją wyjazd autobusem o 2:00 nad ranem. Jak pech to pech! Śmiałam się ostatnio, że nie wierzę w takie bzdury jak pechowość trzynastki to mam za swoje.

A Wy, wierzycie w przesądy? Czarne koty i kominiarzy? Ja pomimo dzisiejszego pecha nadal nie. I chyba jedyne co mi dzisiaj pozostaje to zagrać w lotto.

Udanego weekendu moi drodzy!

2012-01-10T10:58:00.001Z

Obudziłam się dzisiaj przekonana, że jest piątek. Możecie sobie wyobrazić moją minę gdy dotarło do mnie jaki faktycznie jest dzień.

Wczoraj cały wieczόr wypełniałam kwestionariusz przysłany przez chirurga i odpowiadałam na głupie pytania w stylu: Czy mogłaś sama się kąpać po wypadku? Jeśli nie, to kto cię kąpał i dlaczego? Miałam ochotę odpowiedzieć, że “przystojny sąsiad” i “dlaczego nie” ale się powstrzymałam (w rzeczywistości kąpał mnie M. i też było fajnie).

Dwa lata minęły w listopadzie a ja nadal wypełniałam idiotyczne formularze. Czasem uda mi się na chwilę zapomnieć o tym paskudnym wypadku ale zaraz przychodzi kolejny dokument do wypełnienia i jak zawsze zaczyna się od tego samego pytania: opowiedz nam co się stało. Mam ochotę krzyczeć gdy to widzę. No, ale jak się chce odszkodowanie to trzeba pocierpieć. Moja prawniczka mόwi, że jeszcze 6 do 12 miesięcy. Mam nadzieję, że wtedy będę mogła wrzucić wspomnienie wypadku do szuflady ‘nie otwierać’.

Marudzenie na bok. Chciałam Wam dzisiaj opowiedzieć o naszej wczorajszej zdrowej kolacji. Były Jacket Potatoes* czyli wielkie zapiekane ziemniaki wypełnione mieszanką tuńczyka z kukurydzą i podane z sałatką ze szpinaku. Niestety wkurzona kwestionariuszem nie miałam serca do zdjęć i wyszły mi takie kiepskie, że załapały sie na natychmiastowe ‘skasuj’. Także zdjęć dzisiaj niet, tylko cytat z Julii Child.

* Fajny artykuł o zapiekanych ziemniakach tutaj: KLIK

2012-01-09T09:53:00.003Z

Konsultacje związane z redukcją etatόw dobiegają końca i kilka osόb dostało już datę rozwiązania kontraktu. Emocje w biurze sięgają zenitu a wszystko dzięki sekretarce, ktόra postanowiła, że skoro odchodzi to ma prawo utrudnić życie tym, ktόrzy zostają.

Sekretarka przychodzi do pracy godzinę, dwie spόźniona. Kolejna godzina zanim w ogόle włączy komputer. Przez resztę dnia kręci się po budynku plotkując z innymi paniami z administracji albo dzwoniąc do cόrki na pogaduchy. Swoją pracę w tym czasie przerzuca na innych. Gdy przychodzi poczta czeka aż jedna z kobiet wyjdzie do łazienki i podrzuca jej nieotwarte koperty na biurko. Gdy dzwoni jej telefon mόwi, że ona się tym już nie zajmuje i przekierowuje rozmowę do recepcji. Wszyscy mają jej dosyć, oburzonym szeptom nie ma końca ale nikt sekretarki nie konfrontuje. Do czasu.

W czwartek sekretarka postanowiła, że ja też mogę przecież zrobić część jej pracy. Przysłała mi email, w ktόrym tłumaczy pewnej pani, że ona wkrόtce odchodzi i w związku z tym ja się tym zajmę. Włosy stanęły mi dęba a gdybym miała w kieszeni noż to pewnie by mi się otworzył. Przepraszam, zapytałam grzecznie, a dlaczego nie Ty nie możesz tego zrobić? Ja ci chętnie pomogę jeśli masz dużo pracy, ale mogłabyś mnie najpierw zapytać.

Sekretarka na to zerwała się z krzykiem, że ona w ogόle nie będzie ze mną rozmawiać bo jestem bezczelna i niewychowana po czym wybiegła z biura. Wrόciła 20 minut pόźniej i poszła na skargę do dyrektora. Wiecie co mu powiedziała? Że chciała mi pomόc (ona mi!!) a ja, okropna dziewucha odmόwiłam w bardzo brzydki sposόb. Jestem niewychowana i chamska.

Ja do dyrektora na skargę się nie wybrałam, bo a) winny się tłumaczy, b) dyrektor też wkrótce odchodzi i widać, że ma wszystko głęboko w…wiadomo gdzie.

W piątek sekretarka przez cały dzień rzucała pod nosem komentarze o ludziach bez osobowości (to o mnie chyba?) a gdy przyszła poczta otworzyła ją z miną męczennicy i robiąc przy tym mnόstwo hałasu (dużo energii włożyła w przybijanie stempla z datą na każdy list). Ostatecznie rozniosła korespondencję po biurze, na koniec ostentacyjnie rzucając kilka listόw na moje biurko. Wychodząc z pracy (o 14:00) stanęła do mnie tyłem i powiedziała do reszty biura: Do widzenia kochani, miłego weekendu.

I pomyśleć, że ja się popłakałam gdy mi powiedziała, że ją zwalniają. Tak mi jej było szkoda.

Czasem fajnie byłoby moć się poderwać do lotu i zostawić cały ten biurowy syf za sobą.

Wczoraj nad Tamizą

2012-01-07T21:01:00.000Z

Zapachniało wiosną! Cały dzień ptaki świergotały jak szalone, słońce pięknie świeciło a termometr dobił prawie do 10 stopni. Ciekawe czy przyjdzie jeszcze prawdziwa zima?

Zgodnie z postanowieniem cały tydzień staraliśmy się zdrowo jeść ale wszystko było raczej na szybko bo przez stresy w pracy (temat na oddzielny wpis) nie miałam siły na wystawne kolacje. Poza tym ciemne wieczory sprawiają, że jedyne na co mam ostatnio ochotę to siedzenie pod kołdrą i objadanie się czekoladą.

Dzisiaj dla odmiany wskoczyłam do kuchni pełna energii. Na kolację wybrałam przepis z BBC Good Food: lemon chicken & fruity couscous. Nie przepadam za kaszą couscous, jak bym jej nie zrobiła wydaje mi się zbyt sucha, tym razem wyszła jednak całkiem smacznie.

Całość okazała się bardzo lekka, chyba dlatego że zarówno kurczak jak i kasza miały owocową nutę. Uczucie lekkości i zadowolenia z faktu, że zdrowo się odżywiamy nie trwało jednak zbyt długo bo przypomniało mi się, że w zamrażalniku mamy lody Magnum. Oczywiście skończyło się na tym, że jednego zjadłam. Niedobra Magda.

***

Przepis na kolację dla 2 osób:

250g piersi z kurczaka + marynata z 1 łyżki oliwy z oliwek, soku z 1 cytryny, dwóch zmiażdżonych ząbków czosnku i chili w proszku. Kurczaka marynujemy przynajmniej 15 minut (im dłużej tym lepiej), pieczemy na 190 stopni lub smażymy.

Couscous (ok.150g) wymieszany z garścią rodzynek zalewamy wrzącą wodą z dodatkiem kostki rosołowej i odstawiamy na kilka minut pod przykryciem. Następnie dodajemy ok. 100g zielonych oliwek i 100g ciecierzycy. Przyprawiamy suszoną natką pietruszki.

2012-01-05T19:48:00.002Z

Według prognozy pogody wiatr miał ucichnąć a jednak dzisiaj rano znowu tak wiało, że nawet pies bał się wyjść z domu. Nie lubię wiatru, zawsze jestem niespokojna gdy tak mocno dmucha.

Mόwię Marcusowi, że gdy w Tatrach wieje halny to policja odnotowuje więcej samobόjstw a on się ze mnie śmieje. A przecież to fakt, że układ nerwowy jest szczegόlnie narażony na szkodliwe działanie pogody. Chyba ich tu tego w szkole nie uczą bo gdy kiedyś wspomniałam w pracy, że jesteśmy osowiali z powodu niskiego ciśnienia atmosferycznego to dostałam kilka spojrzeń pod tytułem: że co?! a jedna z pań zapytała co to jest ciśnienie atmosferyczne.

No ale ja znowu o wietrze a w styczniu miało być o zdrowym jedzeniu. Przypomniało mi się ostatnio, że mόj szef w poprzedniej pracy zawsze po wielkiej kolacji zaczynał kolejny dzień od szklanki przegotowanej wody z plasterkiem cytryny. Skopiowałam ten pomysł i teraz codziennie tak zaczynam. Pewnie podświadomie ale od rana czuję się ‘oczyszczona’.

Wczoraj dostałam też w pracy zdrowy prezent od kolegi. Już przed świętami kolega ciągle wspominał o jakimś ‘sorrel drink’, ktόry tradycyjnie pije się na Wyspach Karaibskich w okresie Bożego Narodzenia. Sorrel, myślę, no dobra, my jemy karpia a oni piją sok ze szczawiu, o gustach kulinarnych się nie dyskutuje. Wczoraj dostałam jednak butelkę tego soku, ktόry wygląda jak czerwone wino i smakuje bosko. Nie ma szans, że to jest ze szczawiu, pomyślałam.

Jak zawsze google na ratunek i zagadka rozwiązana. Sorrel w UK to szczaw ale na Karaibach ketmia szczawiowa popularnie zwana też hibiskusem. Z suszonych kwiatόw hibiskusa i kilku przypraw powstaje sorrel drink.

Napόj jest naprawdę pyszny a w internecie znalazłam całą listę jego właściwości leczniczych. Mój prezent jest bez alkoholu ale podobno można też zrobić sorrel drink w wersji dla dorosłych z dodatkiem rumu.

Sprόbuję wyciągnąć przepis od kolegi, ale zdaje się, że to jakaś tajemna rodzinna receptura i może być ciężko. W między czasie znalazłam kilka przepisόw w internecie, na przykład TU & TU.

2012-01-04T10:10:00.002Z

Wizyta Mamy po raz kolejny utwierdziła mnie w przekonaniu, że wiem po kim jestem taka uparta. Czy Wasze mamy też starają się wciskać Wam pieniądze, twierdząc przy tym, że napewno ‘nie macie na chleb i do chleba’ albo prόbują płacić za paliwo za każdym razem gdy gdzieś z Wami jadą bo przecież ‘paliwo teraz takie drogie’?

Bardzo się przeciwko temu buntuję bo Mama milionerką przecież nie jest. Ona z kolei buntuje się przeciwko mojemu buntowaniu i z reguły kończy się na kłόtni. Ech. Podobno nigdy nie zrozumiem jej zachowania dopόki sama nie zostanę matką więc zapowiada się, że jeszcze kilka lat pożyję w niewiedzy.

Z innej beczki, czy u Was też tak wieje? Wczoraj w drodze do pracy widziałam jak sąsiadka w szlafroku po ciemku biega po ulicy i zbiera śmieci bo przewrόciły jej się wszystkie kosze. Bardzo śmieszne mi się to wydało za co spotkała mnie kara a nawet dwie. Najpierw o mało nie zostałam porwana przez wiatr- wyglądałam mniej więcej tak:

A po pracy odkryłam niespodziankę w ogrodzie: wiatr przewrόcił nam płot. Także już wiem co robimy w weekend.

Nie śmiej się dziadku z czyjegoś wypadku nadal aktualne i niekoniecznie trzeba być dziadkiem.

2012-01-02T08:24:00.001Z

Czuję się jak przejedzony słoń. Ociężała i ciągle zmęczona. I nie tyle mogę winić za to świąteczne jedzenie co czekoladę i słodycze, które dostałam w prezencie a którym nie potrafię powiedzieć nie. Do tego dochodzi fakt, że przez cały grudzień piekłam jak najęta. A jak piekę to oczywiście i jem.

Styczeń miał być u mnie miesiącem curry. Mikołaj podrzucił mi książkę “200 curries” i wybrałam już kilka przepisów, które chciałabym wypróbować.

W sobotę listonosz przyniósł mi jednak styczniowy numer BBC Good Food i nastąpiła szybka zmiana planów. Okazuje się, że styczniowy numer co roku jest numerem zdrowego jedzenia. Pocieszam się, że może nie tylko ja w nowym roku czuję się słoniowato?

Wracam też do planowania jedzenia z wyprzedzeniem i kupowania tylko tego co konieczne bo prezenty świąteczne i grudniowe rachunki (szczególnie ten za gaz) dały nam ostro po kieszeni.

Zanim jednak ruszę do kuchni wybywam nad Tamizę korzystać z ostatniego dnia wolnego. Od jutra na dobre wracamy do pracy, kolejny urlop dopiero za sześć tygodni.

Witajcie w Nowym Roku!

2011-12-31T12:05:00.000Z

Niech to będzie udany rok!

2011-12-29T21:53:00.001Z

Wiedziałam, że wczoraj i dzisiaj będzie w biurze niewiele osób a z mojego działu w ogóle nikogo więc postanowiłam zaszaleć i założyć jeansy. Do czego to doszło, żeby jeansy nazywać szaleństwem?!

Oczywiście załapałam się na kilka spojrzeń gdy poszłam do stołówki. Jakbym co najmniej kogoś zabiła!

Nie rozumiem dlaczego w korporacjach robi się z jeansów niemal grzeszny element stroju. Czy chodzi o to, że w XIX wieku były to spodnie górników i farmerów? Świat się przecież od tego czasu zmienił i zmieniła się moda.

Ja jeansy uwielbiam i mogłabym je nosić codziennie. Wierzę, że można w jeansach wyglądać elegancko, choćby na przykład tak (nie, to niestety nie ja na zdjęciu, taka duża nie wyrosłam).

www.upfash.com

Czasem od wielkiego dzwonu dostajemy email, że danego dnia będzie można przyjść do pracy w jeansach, pod warunkiem, że przekaże się określoną na kwotę na fundację X czy Y i że jeansy będą eleganckie, bez dziur a na nogach nie będziemy mieć obuwia sportowego. Wielki Brat czuwa i pilnuje, żebyśmy nawet w takie dni strojem nie gorszyli (tylko nie wiem kogo?).

Zaczyna mi to doskwierać, te wszystkie korporacyjne zakazy i nakazy. Czasem mam ochotę rzucić to wszystko, założyć jeansy i zacząć karierę od nowa. Z dala od biura, szklanych wind i butów na obcasie.

A Wy, jakie macie spojrzenie na sprawę jeansów w pracy? Za czy przeciw?

2011-12-27T19:58:00.005Z

Święta jak zawsze minęły zbyt szybko. Prezentów dostałam całą masę, w tym laptopa, który jest tak piękny i pachnący nowością, że boję się go dotknąć i narazie podziwiam tylko na odległość. Siostra z Mamą zaskoczyły mnie kulinarnym prezentem: kilka godzin na kursie robienia sushi. Już za cztery tygodnie, nie mogę się doczekać! Do tego cała masa książek, filmów, biżuterii no i tony czekolady. Czuję się rozpieszczona.

Trochę szkoda, że już po wszystkim i wracamy do normalności. Jutro rano znowu autostrada i kierunek praca. Narazie jednak odpycham od siebie biurowe myśli i popijam świąteczną herbatę aby jeszcze przez chwilę poczuć bożonarodzeniową atmosferę.

Składniki: czarna herbata liściasta, 2-3 goździki, 2 plasterki cytryny, 2 plasterki pomarańczy, miód/cukier

Herbatę zaparzamy z goździkami przez 3 minuty, dodajemy plasterki owoców i parzymy przez kolejne 3-5 minut. Dodajemy cukier lub miód do smaku. I gotowe.

Radosnych Świąt!

2011-12-23T20:23:00.000Z

2011-12-22T10:56:00.002Z

Co wieczór przed snem uczę Marcusa polskich słówek. Standardowo głupoty najszybciej wchodzą mu do głowy a piękna polszczyzna kuleje. Wszystkiego uczę go oczywiście tylko fonetycznie. Gramatyką czy ortografią nie zawracam sobie głowy bo wiem, że w naszym przypadku to jest coś nie do przeskoczenia.

Po skończonej lekcji wczoraj zamykałam już oczy gdy z drugiej strony łóżka usłyszałam jak uczeń sobie powtarza: “dobranoc, do-bra-noc, dobra-noc”. I za chwilę mała improwizacja: “dobranoc bardzo” ale chybu mu nie podpasowało więc się poprawił: ”bardzo dobranoc”. Zadowolony kontynuował: “bardzo dobranoc, szłodkich sznów”. I na koniec w myśl zasady, ze głupot uczy się najszybciej, cudowny twór językowy: “bardzo dobranoc dziadzie”. Czekam aż zaserwuje taką wiązankę mojej Mamie.

A do przylotu Mamy już tylko 48 godzin. Jutro czeka mnie świąteczne gotowanie i znienawidzone sprzątanie (brrrr, w takich momentach cieszę się, że mieszkamy w domku a nie w domu).

Z typowo polskich dań na Wigilię będzie tylko bigos. Po zeszłorocznych przebojach karpia odpuściłam a z pierogami jak dla mnie za dużo zachodu gdy jest się kobietą pracującą. Ciastami podzieliłam się z siostrą, ona zrobi polski sernik a ja brytyjskie ciasto z czekoladową duszą. Głównym daniem będzie pieczony pstrąg i zapiekane warzywa a starterem pasztet z makreli na francuskich tostach. Będzie też sałatka z tuńczyka i pieczarki smażone z czosnkiem. I tyle.

Obiecałam sobie, że nie dam się zwariować i tradycyjnych 12 potraw nie będzie. Od jakiegoś czasu jestem wielką przeciwniczką wyrzucania pieniędzy w błoto a jedzenia do kosza. A jak wygląda Wasze menu świąteczne?

2011-12-21T09:58:00.001Z

Pogoda nas rozpieszcza od kilku dni. Trudno mi poczuć świąteczny nastrój gdy za oknem słońce a na termometrze ponad 10 stopni. Nie, żebym narzekała bo lubię taką zimę.

Myślicie już nad postanowieniami noworocznymi? Ja jak zawsze jestem dwa kroki do przodu i zdążyłam już postanowić, że od nowego roku jeszcze bardziej skoncentruję się na swoich pasjach i odkurzę też dwie, które fascynowały mnie gdy byłam młodsza: języki obce (wstyd jak bardzo cofnęłam się z hiszpańskim) i tradycyjną fotografię.

Przypomniał mi się ostatnio mój stary radziecki aparat marki Smena i to podekscytowanie gdy niosłam kliszę do pana fotografa i czekałam na efekty mojego pstrykania (z reguły marne).

Zaczęłam przeglądać internet i okazuje się, że amatorów tradycyjnej fotografii jest cała masa i że można wciąż kupić używaną ale dobrej jakości Smienkę. Szybka wizyta na eBayu i już leci do mnie taka oto sliczność, prosto z Ukrainy. Taki mały świąteczny prezent ode mnie dla mnie.

2011-12-18T21:01:00.002Z

Gdy kota nie ma myszy harcują. Gdy nie ma męża ja...buszuję w kuchni.

Z mojej grudniowej książki wybrałam dwa pachnące świętami przepisy: pierniczki i deser pomarańczowo-waniliowy. Dawno dom nie pachniał tak pięknie jak w ten weekend!

Pierniczki, moje pierwsze w życiu, bez lukru i niepotrzebnych ozdób. Szybkie, proste i na temat. Pyszne. W niektórych zrobiłam dziurki aby móc powiesić je na choince.

Burnt orange cream to brytyjski odpowiednik créme brûlée. Zapach pomarańczy zdecydowanie przywołuje świąteczne wspomnienia (pamiętacie te czasy, gdy cytrusy jadało się tylko na święta?)

Żeby poczuć się już zupełnie świątecznie ubrałam wczoraj choinkę, która tak naprawdę jest cisem w doniczce i w styczniu zamieszka w naszym ogrodzie.

Przede mną jeszcze cztery dni w pracy, do których szykuję jak się do boju (stresów i kłótni ciąg dalszy). Jeśli przeżyję już wkrótce będę mogła oddać się słodkiemu lenistwu i nicnierobieniu, czego i Wam życzę.

***

Przepis na pierniczki

350g mąki, łyżka imbiru, łyżeczka sody, 100g schłodzonego masła, 150g brązowego cukru, 1 jajko, 4 łyżki golden syrup

- Ze składników zagniatamy ciasto (dodając je w powyższej kolejności). Ciasto rozwałkowujemy na ok. 3mm. Wycinamy pierniczki i kierunek piekarnik na ok. 10 minut (180 stopni).

Przepis na Burnt Orange Cream

590ml śmietany (36% lub więcej) + skórka z jednej pomarańczy + laska wanilii + 6 żółtek + 50g drobnego cukru + 4 łyżeczki cukru do posypania

- Podgrzewamy śmietanę ze skórką z pomarańczy i laską wanilii nie doprowadzając do wrzenia. Po kilku minutach zdejmujemy z gazu i odstawiamy na ok. 10 minut – dzięki temu śmietana przejdzie zapachem pomarańczy. Po 10 minutach usuwamy zarówno skórkę jak i wanilię.

- W oddzielnej misce ucieramy żółtka z cukrem i dodajemy do nich śmietanę. Przelewamy do 4 małych miseczek, które wstawiamy do blaszki wypełnionej w połowie wodą. Blaszka wędruje do piekarnika na 45 minut (150 stopni).

- Po wyjęciu z piekarnika chłodzimy po czym posypujemy każdą z miseczek łyżeczką cukru i wstawiamy na chwilę pod bardzo gorący grill aby skarmelizować cukier.

2011-12-14T12:13:00.002Z

Jeden z naszych sąsiadów ma świetny żywopłot z pięknych i kolorowych drzewek i krzewów. Dzisiaj zauważyłam, że ogrodnik przycina żywopłot więc poszłam podkraść kilka obciętych gałązek. W domu stwierdziłam, że nie mam odpowiedniego wazonu więc w myśl zasady, że potrzeba matką wynalazku stworzyłam ekspresowy wazonik świąteczny ze słoiczka po przecierze pomidorowym. Nie ma jak recycling!

W kuchni zapachniało dziś orzechami i kawą. Lubicie kawę? Ja uwielbiam jej zapach ale kawy w wersji płynnej nie potrafię przełknąć. Łącznie w życiu wypiłam trzy kubki (wychodzi, że średnio jedna kawa co dziesięć lat).

Nigdy nie zapomnę pierwszego kubka, na studiach o trzeciej nad ranem gdy po balowaniu w klubie studenckim przypomniało mi się, że następnego dnia mam kolokwium z rachunkowości. Współlokatorki kawoszki zrobiły mi mega silną kawę i poszły spać, zostawiając mnie w kuchni z książkami. Wspomnienie tej kawy zostanie chyba ze mną na zawsze. Silna, gorzka i serce biło mi po niej jak szalone przez kilka godzin. Zraziła mnie na dobre.

Nie przeszkadza mi to jednak lubić kawowych ciast i deserów (ach, tiramisu...) i dlatego dzisiaj padło na kawowy przepis z „British Baking”: Coffee and Walnut Cake. Według przepisu powinno być z grubą wartswą lukru, ale że nie jestem fanką to u mnie wersja odchudzonej i tylko z orzechami na wierzchu.

Przepis na małe ciasto (składniki w oryginale były x 2):

100g orzechów włoskich

100g miękkiego masła

100g cukru

2 jajka

1 i ½ łyżki kawy instant rozpuszczonej w 1 łyżce wody

100g mąki

1 łyżeczka proszku do pieczenia

1) Orzechy podpiekamy w piekarniku przez ok. 7 minut (170 stopni). 2) Gdy trochę ostygną siekamy na mniejsze kawałki (nie musi być zbyt dokładnie). 3) Miękkie masło ucieramy z cukrem, dodajemy jajka i dokładnie mieszamy. 4) Dodajemy rozpuszczoną w wodzie kawę i dokładnie mieszamy. 5) Na końcu dodajemy mąkę z proszkiem do pieczenia i orzechy (zostawiajać garść). 6) Wlewamy ciasto do blaszki (w przepisie była okrągła, ja użyłam małej podłużnej), posypujemy pozostałymi orzechami. 7) Pieczemy 35 minut na 170 stopni.

2011-12-12T16:14:00.003Z

Podczas gdy ja spędziłam wczoraj sześć godzin z igłą i nitką i w towarzystwie dwunastu bardzo rozgadanych pań (byłam najmłodsza na kursie) Marcus wysprzątał dom i wyprowadził psa a gdy wróciłam akurat brał się do pieczenia chleba. To się nazywa dobrze wyszkolony egzemplarz! W nagrodę upiekłam mu tartę z jabłkami i cynamonem. Gorąca tarta podana z kulką lodów śmietankowych okazała się bardzo przyjemnym zakończeniem pracowitej niedzieli.

Kurs był bardzo udany i już przeglądam ofertę zajeć na przyszły rok. Kusi mnie kurs robienia srebrnych kolczyków, może mogłabym zrobić kolczyki w prezencie urodzinowym dla Mamy.

A co stworzyłam wczoraj? Wiszącą ozdobę świąteczną: dwa serca i ptak z zapachowymi dodatkami: cynamon + liście laurowe + bouquet garni. Pięknie pachnie, bardzo świątecznie. Może się skuszę i zrobię jeszcze jedną. Czas i motywacja pilnie poszukiwane!

2011-12-11T08:22:00.001Z

Wiele osób pyta mnie jak mogę nie lubić Świąt. Z reguły odpuszczam sobie tłumaczenie, że jeśli przez lata świętowało się je bardzo rodzinnie a nagle zabrakło jednego z rodziców to Święta są bolesnym raczej niż radosnym wydarzeniem.

W tym roku, pierwszy raz od dziewięciu lat uśmiecham się na te Święta tak jakbym powoli oswajała się z sytuacją. Skoro nie da się od Świąt uciec to pozostaje mi je od nowa polubić.

Dom nadal nie ozdobiony ale powoli nastrajamy się bożonorodzeniowo siedząc wieczorami przy świeczkach.

Dzisiaj jadę na całodniowy kurs robienia ozdób świątecznych. Wszystkie materiały zapewnia organizatorka kursu więc powinnam wrócic do domu z całą masą świątecznych drobiazgów. Szukam inspiracji u innych: na blogach i w magazynach. Podpatrzyłam też kilka ozdób tydzień temu w Stowe.

Większość prezentów już mam. Pozostaje mi jeszcze kupić choinkę i zdecydować co będziemy jeść. Kto wie, może to będą udane Święta.

A Wy? Gotowi już?

2011-12-09T16:14:00.004Z

W domu zawsze uczono mnie, że trzeba być dobrą i miłą bo dobro dane zawsze wraca, prędzej czy później. Trzymam się tego ale życie co jakiś czas przypomina mi jeszcze jedną prawdę: gdy masz miękkie serce musisz mieć twardą pupę.

Rozczulałam się od kilku dni nad paniami, które załapały się na redukcję etatów. Popłakałam sobie nawet nad ich ciężkim losem. Starałam się je pocieszać, dodawać otuchy a co dostałam w zamian? Złość, która została skierowana w moją stronę. Na zasadzie: skoro ty zostajesz a ja muszę odejść to dlaczego miałabym być dla ciebie miła? Dlaczego nie miałabym utrudnić ci życia, skoro nie będzie mnie tu za kilka tygodni i w sumie nic mnie już nie obchodzi. Wczoraj było już tak beznadziejnie, że dzisiaj postanowiłam pracować z domu i trochę odetchnąć od biurowego piekiełka.

Na poprawę humoru poszalałam na eBayu i kupiłam sobie w prezencie plakat do kuchni. Muszę teraz upolować jakąś ciekawą ramkę.

***

A w kuchni nadal króluje książka "British Baking" i dzisiaj coś bardzo brytyjskiego: buttermilk scones.

Bardzo lubię scones ale nie mam do nich szczęścia, gdziekolwiek je kupuję zawsze są suche i ciężkie. Raz tylko w małej kawiarni w Cotswolds trafiłam na cudowne scones, podane oczywiście z dżemem i bitą śmietaną. Nie miałam odwagi poprosić o przepis, do dzisiaj żałuję chociaż pewnie i tak by nie dali.

Nie oczekiwałam zbyt wiele od moich scones szczególnie, że piekłam je po raz pierwszy. Rezultaty przeszły jednak moje najśmielsze oczekiwania: buttermilk scones wyszły naprawdę rewelacyjne. Delikatne i puszyste. Rodzynki okazały się świetnym dodatkiem. Podałam w wersji light, bez bitej śmietany, tylko z domowym dżemem. Pychota, połowy już nie ma.

Przepis:

240g mąki, 2 łyżeczki proszku do pieczenia, szczypta soli, 40g cukru, 60g schłodzonego masła, 175 ml maślanki (lub 90ml mleka + 90ml naturalnego jogurtu), 60g rodzynek (niekoniecznie), 1 żółtko

1) Mąkę wymieszać z proszkiem, solą i cukrem. 2) Dodać posiekane schłodzone masło i ugniatać widelcem aż mikstura będzie przypominała teksturą bułkę tartą. 3) Dodać maślankę (lub mleko i jogurt) i zagnieść ciasto. 4) Odstawić na pięć minut. 5) Oprószyć stół/stolnicę mąką i rozwałkować ciasto na ok. 2cm. 6) Wyciąć osiem kółek o średnicy ok.5cm. 7) Posmarować każde żółtkiem, piec 20-25 minut w piekarniku nagrzanym do 170 stopni.

2011-12-06T19:42:00.001Z

Mikołaj mnie nie odwiedził w tym roku. Musiałam chyba być niegrzeczna?

Przez kilka lat próbowałam zaszczepić w naszym domu tradycję małych prezentów 6. grudnia ale postanowiłam odpuścić odkąd w zeszłym roku napchałam buty Marcusa słodyczami a w moich nie znalazłam nic bo mój kochany mąż myślał, że „Mikołajki to takie polskie powiedzenie”. Pocieszam się, że jeden wydatek mniej.

Wróciłam dzisiaj do biura po dwóch tygodniach w Londynie. Kiepsko jest, atmosfera bardzo napięta i co pewien czas któraś z pań podnosi lament, że co teraz będzie, że nie ma ofert pracy, że co z hipoteką i rachunkami do zapłacenia. Nie rozumiem dlaczego firma nie mogła poczekać z ogłoszeniem tych zwolnień do po świętach. Jednak w biznesie nie ma miejsca na sentymenty.

Na pocieszenie coś słodkiego w kuchni czyli kolejny przepis z British Baking. Tym razem nie wymagający pieczenia.

Lemon posset znany jest w Anglii od czasów średniowiecznych. Dawniej robiono go z gorącego mleka do którego dodawano sok z cytryny. Tak przygotowany napój był często stosowany jako lekarstwo na przeziębienia (podobno robiono też posset z dodatkiem wina lub piwa).

Dzisiejszy lemon posset to deser ze śmietany i cukru z dodatkiem startej skórki i soku z cytryny. Bardzo łatwy więc nawet największy kuchenny amator nie będzie miał problemu z jego przygotowaniem.

Na początku wyglądał trochę jak budyń ale po dwóch godzinach w lodówce pięknie stężał. Mój posset podałam z jagodami (nie załapały się na zdjęcia bo wpadłam na pomysł w ostatniej chwili).

Uwielbiam takie proste desery!

Przepis:

Na bardzo małym ogniu podgrzewamy 300ml śmietany (minium 36%) + 75 cukru + drobno startą skórkę z cytryny. Nie wolno dopuścić do wrzenia, więc ogień musi być naprawdę minimalny. Mieszamy do czasu gdy cukier zupełnie się rozpuści po czym podgrzewamy przez dwie, trzy minuty bez mieszania (nadal nie dopuszczając do wrzenia). Następnie zdejmujemy z gazu i dodajemy dwie łyżki soku z cytryny i mieszamy delikatnie. Tak przygotowany posset przelewamy przez drobne sitko do małych miseczek lub filżanek. Chłodzimy przez minium 2 godziny. Pycha.

2011-12-04T20:44:00.002Z

Wszyscy wokół czekają na zimę. Mogłoby być w końcu zimno, słyszę od szefa. Kiedy będzie śnieg, pyta Marcus. A jak tylko zrobi się zimno i zacznie padać śnieg, wszyscy będą marudzić i psioczyć na wyspiarską pogodę. Uwielbiam brytyjskie podejście do tematu: jest za ciepło, za zimno, za mokro, za sucho...nigdy w sam raz. Najgorsze jest to, że i ja tak zaczynam psioczyć.

Dzisiaj pomimo, że było a) za zimno i b) zbyt wietrznie ruszyliśmy w plener. Wyczytałam, że w Stowe, pobliskiej posiadłości National Trust w grudniu wstęp do ogrodów jest za darmo. Dla nas dwojga to £16 w kieszeni więc szkoda byłoby przegapić bo w Stowe naprawdę jest co podziwiać. Jeśli mieszkacie niedaleko zdecydowanie polecam wizytę.

Po powrocie ruszyłam do kuchni. Znowu miałam ochotę na coś czego jeszcze nie jedliśmy i tym razem padło na bażanta (tak jak w przypadku kuropatwy to nie ja go upolowałam). Bażant jak bażant, niezły ale nie powalający na kolana. Rewelacją obiadu okazał się sos, który zrobiłam na bardzo szybko (1/2 pokrojonej na drobno cebuli, 1 starta marchewka, trochę wody, trochę białego wina, łyżka mąki, sól, pieprz).

W trochę szalonym kolorze ale smakowo świetny, w sam raz do dość suchego mięsa (teraz już rozumiem dlaczego większość przepisów zaleca pieczenie bażanta z bekonem).

Na deser pierwszy przepis z „British Baking” - Lemon Drizzle Cake*. Bardzo proste i bardzo brytyjskie ciasto. Wyszło puszyste i bardzo cytrynowe (gdy już nasiąkło polewą).

*Przepis w wersji online znalazłam TUTAJ (dzisiaj mam lenia i nie chce mi się tłumaczyć na polski, wybaczcie, w razie czego Google Translate służy pomocą).

2011-12-03T07:20:00.003Z

Tak dzisiaj mniej więcej wyglądam.

Od kilku tygodni miałam w planie dzisiejszy lot do Polski. Bilet dostałam w prezencie na urodziny. Miała to być niespodzianka dla Mamy więc wszystko było top secret i niewiele osób wiedziało, że lecę.

Myśl o tych czterech dniach w rodzinnym domu to była taka moja mała nagroda za te kilka ostatnich paskudnych tygodni. Ale jak zawsze okazało się, że plany swoje a życie swoje.

W drodze na lotnisko dostałam smsa od lini lotniczych, że mogę sobie darować przyjazd bo samolot nie poleci. Zero tłumaczenia, lot odwołany, przepraszamy za niedogodności i już.

No, to tyle z mojej wyprawy. Walizeczkę trzeba rozpakować a słodycze wysłać pocztą. Buuuu.

Z pozytywów, wracam do moich tematycznych miesięcy w kuchni. Grudzień, postanowiłam, będzie słodki. Kupiłam ostatnio pięknie wydaną książkę i pora zrobić z niej pożytek. Już nie mogę się doczekać efektów.

2011-11-29T21:11:00.001Z

Dzisiaj jestem zła! Tym razem na kolej. Siódmy dzień dojazdów do stolicy i tylko raz pociąg przyjechał i dojechał według rozkładu. Do tego codzienna walka o miejsca siedzące, co wbrew pozorom nie jest łatwe bo w UK wszyscy ładnie stoją gęsiego i nikt się nie pcha więc i mi nie wypada (tu mi się przypomina wolna amerykanka w zajmowaniu miejsc, gdy dojeżdżałam do szkoły autobusem PKS Kwidzyn).

Dziś wieczorem wszystkie pociągi z Londynu Marylebone były opóźnione z powodu ‘trudnych warunków atmosferycznych’. Deszcz trochę popadał. To były te trudne warunki. Gdzie jak gdzie ale na Wyspie w deszczu pociągi powinny śmigać bez problemów.

Te i inne kolejowe atrakcje za jedyne £100 tygodniowo. Polecam.

Wpadłam na pomysł, że skoro już jestem w Londynie to wykorzystam przerwy na lunch na przedświąteczne zakupy. Dzisiaj padło na Selfridges, drugi największy dom towarowy w Wielkiej Brytanii, minutę spacerem od mojego tymczasowego biura.

Dział z ciuchami i kosmetykami ominęłam szerokim łukiem i ruszyłam prosto do moich dwóch ulubionych: działu kuchennego i papierniczego.

Ach! Nie lubię zakupów ale buzia mi się dzisiaj uśmiechała w Selfridges. Kupiłam kilka prezentów i kilka drobiazgów dla siebie, w tym japońskie naklejki świąteczne.

Jak tylko skończę z pracą w stolicy biorę się za robienie kartek bo w sumie za chwilę trzeba je będzie wysyłać.

Nie wiem co się ze mną dzieje, ale w tym roku czekam na Święta z niecierpliwością dziecka. Może to ta recesja i ogólne ble ostatnio? Może stąd zapotrzebowanie na coś radosnego. A Wy? Też czekacie?

PS: Kuropatwa wyszła, ale M. stwierdził, że chyba jednak woli kurczaka.

2011-11-26T20:38:00.001Z

Odżywam powoli. Weekend z dala od służbowych smutków zdecydowanie dobrze mi robi. Upiekłam gruszkowo-migdałowe ciasto (mniam) i szukam przepisu na kuropatwę.

Odkąd przestaliśmy jeść czerwone mięso jesteśmy bardzo chętni na nowe smaki i w końcu padło na ptactwo łowne (M. marzył od dawna ale ja jakoś nie mogłam się przekonać). Jedliście kiedyś kuropatwę? Ja nigdy i jestem bardzo ciekawa jak wyjdzie.

Strasznie się zaniedbałam w kuchni w tym miesiącu, głównie przez pracę, stresy i totalny brak czasu wieczorami. Obiecuję sobie jednak, że grudzień będzie inny. Zastanawiam się właśnie nad tematem przewodnim na ostatni miesiąc roku. Przeczuwam, że nie będę oryginalna i będzie to coś związanego ze świętami (może zacznę trenować prezenty domowej roboty?).

Choć wielką fanką świąt nie jestem to ostatnio oszalałam na punkcie świątecznych jarmarków. Nie wiem czy w tym roku jest ich wyjątkowo dużo czy też wcześniej po prostu nie zwracałam na nie uwagi. Tydzień temu wybraliśmy się do Winslow na Handmade & Vintage Fair. Mały jarmark ale jakie cuda! Znalazłam śliczną, starą broszkę, kartkę świąteczną sprzed kilkudziesięciu lat (dla pewnego miłośnika tematów wojskowych i wojennych) oraz ręcznie robione bileciki do prezentów. Kupiłabym pewnie dużo więcej, ale M. na wszystko co brałam w ręce patrzył z miną pod tytułem: czy my mamy na to miejsce? Więcej go ze sobą nie biorę!

Moje zdobycze z Winslow

2011-11-24T19:43:00.002Z

Paskudny tydzień.

Dojazdy do Londynu męczące. Rano tłumy w pociągu, ludzie zmęczeni, smutni, w przedziale grobowa cisza. Wieczorem walka o miejsce siedzące i znowu te smutne miny ludzi, dla których dojazdy to chleb codzienny. Jak dobrze, że dla mnie to tylko dwa tygodnie.

Dzisiaj musiałam na chwilę porzucić praktyki w stolicy i pojawić się w pracy, gdzie oficjalnie ogłoszono redukcję etatów. Moja stanowisko zostaje, ale jak tu się cieszyć, gdy tyle miłych osób dostało wypowiedzenie? Jak pocieszyć kobietę, która nie dość, że walczy z nowotworem to teraz musi jeszcze zawalczyć z bezrobociem? Albo tą, która niedawno została wdową a teraz także nie ma pracy?

Ech.

Żyję myślą o weekendzie. Żeby na chwilę oderwać się od tego wszystkiego, wyjść na długi spacer i zapomnieć o problemach. Mam nadzieję, że pogoda dopisze i będzie tak pięknie jak było w niedzielę:

2011-11-17T20:26:00.002Z

Za oknem nadal bardzo słonecznie i kolorowo. Cudowna ta jesień w tym roku, naprawdę nie możemy narzekać, chociaż M. ciągle powtarza, że to jest cisza przed burzą i za chwilę będzie padał śnieg (angielski optymizm!).

Bardzo powoli przygotowujemy się do świąt. Gwiazda Betlejemska już jest. Właśnie przeczytałam, że jej oryginalna nazwa to Wilczomlecz Nadobny - zdecydowanie wolę nazywać ją Gwiazdą! Innych ozdób świątecznych nie będzie przynajmniej do trzeciego tygodnia grudnia. Nie lubię brytyjskiego podejścia do sprawy i ozdabiania domu na miesiąc przed świętami.

Ostatnio jakoś tęskno mi do polskości, polskich tradycji i jedzenia. Wczorajsza wizyta w polskim sklepie i obejrzane z nudów kilka odcinków Magdy M. wywołały u mnie dziwne uczucia. Jakaś dziwna tęsknota i smutek, kiedyś w ogóle tego nie doświadczałam, a ostatnio co kilka miesięcy dopada mnie emigracyjna melancholia.

Na pocieszenie ciasto ze śliwkami, obowiązkowo z cynamonem. Uwielbiam gdy najpierw kuchnia a później reszta domu wypełnia się cynamonowym zapachem. Jest taki...kojący. W sam raz na ciemne, chłodne wieczory spędzane na kanapie. Do tego kubek zielonej herbaty i dobra książka. Mmmmm.

Przepis, jak na standardowe ciasto z owocami:

2 jajka, ½ szklanki cukru,
3 łyżki oliwy, 1 łyżka wody,

1 łyżeczka proszku do pieczenia,

1 szklanka mąki

śliwki + łyżeczka cynamonu + cukier do posypania

2011-11-14T19:49:00.001Z

Uwielbiam książki, szczególnie te ładnie wydane: z pięknymi okładkami i na dobrym papierze. Nie dla mnie Kindle i książki w formacie pdf.

Ostatnio natknęłam się na cudeńko pod tytułem „Homemade gifts vintage style” – bardzo ładnie wydana książka, która przypomniała mi o moim świątecznym postanowieniu: prezenty w tym roku mają być ręcznie robione. Rzut oka na kalendarz i kurczę, nie mam aż tak dużo czasu. Robótki ręczne pora zacząć!

Zaczęłam od wizyty na ebayu, zakupu suszonej lawendy (200g/£3.50) i kilku kawałków kolorowych materiałów. Powstaną z nich lawendowe serduszka do szaf i szuflad.

Serduszka to tylko jeden z pomysłów, które znalazłam w książce. Więcej chwilowo nie mogę zdradzić bo ściany (i blogi) mają uszy a ja lubię gdy moje prezenty są niespodzianką.

A skoro już jestem w temacie robótek ręcznych to jeszcze słów kilka o blogu dwóch dziewczyn, które mają niewiarygodny talent. Ponieważ moje umiejętności krawieckie są nadal na poziomie szkoły podstawowej (no może wczesnego gimnazjum) a potrzebowałam pięknego ręcznie robionego anioła, który nie byłby Made in China zaczęłam przeglądać internet i tak trafiłam do Needle Café. Zajrzyjcie, podziwiajcie. Ja jestem pod wrażeniem, szczególnie gdy zobaczyłam anioła na żywo. I nawet mój sceptyczny z reguły małżonek przyznał, że cudo.

2011-11-12T21:01:00.002Z

Internetowy detoks trwa i chyba całkiem nieźle mi idzie. Dużo czytam, dużo szyję, częściej widuję się z siostrą i znajomymi z Oxfordu. Pora chyba jednak skrobnąć coś na blogu.

Wymarzyłam sobie już dawno kurs konserwacji i renowacji mebli i ostatnio w ramach akcji ‘spełniam swoje marzenia’ znalazłam coś od czego mogłabym zacząć. Zajęcia przez dwa miesiące, raz w tygodniu późnym wieczorem więc dałoby się połączyć z pracą. Już wyciągałam kartę by zapłacić wpisowe gdy dowiedziałam się, że przez ostatnie dwa tygodnie listopada będę musiała codziennie dojeżdżać do stolicy. Dzień w dzień 100km w jedną stronę i praca w centrum Londynu od 8:00 do 18:00. Podejrzewam, że po tych dwóch tygodniach będę przez kolejne dwa dochodziła do siebie.

Kurs oczywiście przepada bo straciłabym co najmniej dwa zajęcia. Następny zaczyna się w styczniu więc mam nadzieję, że wtedy się uda i zdobędę trochę wiedzy teoretycznej.

Z praktyką postanowiłam jednak nie czekać i dzisiaj kupiłam swój pierwszy stary mebel, który zamierzam odświeżyć.

Wypatrzyłam go przez szybę w naszym lokalnym sklepie charity już dwa tygodnie temu. Meble rzadko stoją tam tak długo bo z reguły są tanie i dobrej jakości, pomyślałam więc, że może jest z nim coś nie tak. Weszłam, żeby obejrzeć i zapytać o cenę.

£60 – powiedziała sprzedawczyni – wiem, że drogo ale to zabytkowy mebel.

Ufff....£60? - zaczęłam – mąż by mnie zabił (to mój stały początek gdy chcę się targować, żart zawsze rozładowuje atmosferę).

Właściwie to jestem otwarta na propozycje – odpowiedziała sprzedawczyni.

£30? – mówię z zadziorną miną.

£40 ? - sprzedawczyni równie zadziornie.

Deal – powiedziałam szybko, żeby się nie rozmyśliła.

I tak oto mamy nowego domownika, ni to biureczko, ni to komódka, dość wiekowa, w środku wyściełana grubym zielonym materiałem.

W szufladzie znalazłam kilka starych przyborów do szycia i mały ołówek – uwielbiam takie skarby!

Mam nadzieję, że w naszym następnym domu będą tylko takie stare (ale odświeżone przeze mnie) meble.

***

Z innej beczki, czy u Was też świąteczna atmosfera już na dobre? U nas do tego stopnia, że pomyliły mi się miesiące i piątego listopada kazałam M. czyścić buty bo „Mikołaj przyjdzie w nocy”.

2011-11-03T19:36:00.001Z

Urodziny i zbliżająca się druga rocznica mojego wypadku sprawiły, że zaczęłam się zastanawiać nad tym wszystkim czego chciałabym od życia.

Dociera do mnie, że mam tyle pomysłów, tyle kursów na które chciałabym się zapisać, tyle miejsc, które chciałabym odwiedzić, tyle rzeczy, które chciałabym sfotografować i... nic z tym nie robię. Wiecznie odkładam rzeczy na później a przecież życie dzieje się tu i teraz a nie kiedyś, za rok lub dwa.

Winię za to moje wirtualne życie niestety. Zauważyłam, że Internet to taki mój mały azyl, do którego uciekam przed prawdziwym światem bo tak jest łatwiej i wygodniej. Po ośmiu godzinach przed służbowym ekranem robię chwilę przerwy by po kolacji znowu zasiąść przed laptopem i co raz częściej dociera do mnie, że nie tędy droga. Bo przecież tam na zewnątrz tyle się dzieje!

W ciągu ostatniego tygodnia unikałam laptopa wieczorami i udało mi się przeczytać książkę (całą, co ostatnio rzadko mi się zdarza), spędzić fajny wieczór z siostrą, wyjść na spacer by popatrzeć na księżyc i zapisać się na jednodniowy warsztat robienia ozdób świątecznych.

Bardzo mi się ten tydzień podobał i chcę więcej! Stąd moje postanowienie: od teraz będzie mnie mniej wirtualnie. Mniej blogowania, więcej działania.

Mam nadzieję, że wybaczycie mi chwilową ciszę w eterze.

2011-10-25T14:37:00.001+01:00

Nie mogę uwierzyć, że to już prawie koniec października. Czas znowu przyspieszył i za chwilę będę pewnie robić kartki świąteczne.

Pora podsumować miesiąc taniego gotowania. Szczerze mówiąc myślałam, że będzie trudniej. Okazuje się jednak, że wystarczy trochę wysiłku plus trochę wyobraźni i można nieźle jeść za grosze.

Przez pierwsze dwa tygodnie października koncentrowałam się głównie na produktach z naklejkami 'reduced', co oznaczało częste wizyty w lokalnym supermarkecie (najczęściej wieczorem bo pod koniec dnia pojawia się więcej przecenionych towarów). Plusy takiego podejścia: bardzo tanio. Minusy: trzeba się nachodzić.

Słyszałam w pracy o pewnym panu, który co wieczór po 19:00 chodzi do supermarketu i kupuje jedzenie tylko z naklejkami po czym co tylko może wrzuca do zamrażalnika. Szacuneczek dla tego pana. Podziwiam bo dla mnie bieganie z koszykiem i przepychanie się przez tłumy kupujących raz na tydzień to dużo za dużo.

Przez resztę miesiąca podejście numer 2 czyli planowanie menu na cały tydzień i kupowanie tylko potrzebnych składników i tylko w potrzebnych ilościach. Plusy: tanio choć trochę drożej niż żółte naklejki. Minusy: trochę planowania plus zakupy z listą w ręku czyli nie ma miejsca na improwizację.

Przebojem w zeszłym tygodniu okazała się potrawa, którą znalazłam w listopadowym wydaniu BBC Good Food: chicken, parsnip & potato bake* czyli udka z kurczaka zapiekane z ziemniakami i pietruszką. Według M.: „mmmmm....prawdziwe, domowe jedzenie”. Wyszło bardzo tanio (ok. £1.50 0d osoby), dużym plusem było też niewiele zmywania bo wszystko piekło się w jednej blaszce. Myślę, że będziemy do tego dania wracać bo to takie prawdziwe comfort food, w sam raz na chłodne zimowe dni.

Inne tanie dania, które gościły na naszym stole w zeszłym tygodniu to: zapiekanka z makaronu, brokułów i pomidorów (raz zrobiłam ją też z dodatkiem krewetek), pizza domowej roboty (mega tania i nigdy mi się chyba nie znudzi), hiszpański omlet, do którego inspiracją była resztka ugotowanych ziemniaków z poprzedniego dnia oraz przepyszne tosty z kozim serem, oregano i bazylią (dla M. również z szynką), podane z ugotowanymi buraczkami.

A co będzie się działo w kuchni w listopadzie? O tym już wkrótce.

*Przepis dostępny także w magazynie Red: tutaj.

2011-10-23T18:29:00.002+01:00

Lato w tym roku zawiodło, ale wygląda na to, że jesień postanowiła nam to wynagrodzić. Dzisiaj na spacerze paradowałam w koszulce z krótkim rękawem. 18 stopni na termometrze, słońce i te cudowne jesienne kolory, ach... no pięknie po prostu.

Wczoraj wybrałam się do Oxfordu na małą babską imprezkę (połączenie moich nadchodzących urodzin z baby shower koleżanki, która lada dzień ma urodzić swoją pierwszą córeczkę). Zgłosiłam się na ochotnika, że coś upiekę i do wczoraj rano nie mogłam się zdecydować co to będzie. W tortach nie mam doświadczenia a ciasto z owocami czy muffiny wydały mi się zbyt mało eleganckie. Ostatecznie padło na popularne na Wyspie cupcakes.

Nigdy wcześniej nie robiłam cupcakes więc jako plan B upiekłam też buraczkowe brownies, tak w razie czego. Na szczęście cupcakes okazały się łatwe, wyszły smaczne no i muszę przyznać, że całkiem podobało mi się ich dekorowanie. Napewno zrobię je jeszcze nie raz.

Przepis tutaj

W prezencie od koleżanek dostałam voucher do wydania na Amazonie. Dawno nic mnie tak nie ucieszyło! Przeglądam dzisiaj Internet i czytam recenzje książek i filmów w poszukiwaniu czegoś na długie zimowe wieczory. Może coś polecicie?

2011-10-19T14:01:00.002+01:00

Pokaż mi zawartość swojej torebki a powiem Ci kim jesteś. Tak mi się to wczoraj przypomniało w pociągu i z nudów zaczęłam przeglądać moją torebkę. Co znalazłam? Kamizelkę odblaskową (żeby mnie wózki widłowe nie rozjechały w czasie inspekcji), cyfrową miarkę laserową, notes, długopis, telefon, klucze...jednym słowem zero kobiecości! To samo w mojej szafie, może ze dwie sukienki!

Zawsze sobie obiecuję, że zmienię styl i spodnie zostawię sobie tylko na spacery z psem ale jakoś nigdy nie mogę się do tego zabrać: to brakuje pieniędzy, to czasu, to nie ma nic ciekawego w sklepach. No i nie znoszę zakupów, to przede wszystkim.

Dzisiaj dotarło do mnie coś jeszcze. W ogóle nie mam ciuchów na zimę! Wiosną zrobiłam generalne porządki i prawie wszystko oddałam do sklepów charity. Zupełnie o tym zapomniałam, do dzisiejszego poranka gdy okazało się, że za oknem mamy całe 2 stopnie. A ja nawet nie mam płaszcza.

Kiedyś oglądałam program w TV gdzie pan, który z twarzy wygląda jak moja ciotka K., uczył jak skompletować sobie szafę z 24 elementów.

Bardzo mi się taki pomysł podoba, kilka ciuchów które można łączyć na wiele sposobów. Szafa pana z TV kosztowała ponad £1000 więc dokładnie skopiować jej nie będę w stanie, zresztą chyba bym nie chciała bo nie do końca jest w moim stylu. Spróbuję się jednak na niej wzorować i stworzyć coś sensownego.

A jakie są Wasze szafy? Minimalistyczne czy wypchane po brzegi? Kupujecie co Wam wpadnie w oko czy według wcześniej ustalonego planu?

24-elementowa szafa - TUTAJ

2011-10-16T20:39:00.001+01:00

W piątek rano w drodze do pracy podziwialiśmy wschodzące słońce. Wielkie, czerwone, napawdę piękne... To już ostatni taki weekend - ogłoszono w radiowej prognozie pogody - przed nami chłodna i deszczowa jesień. Spojrzeliśmy na siebie z M. bez słów i już wiedzieliśmy, że nie ma wyjścia, musimy ten ostatni ciepły weekend wykorzystać.

Szybkie podliczanie w pamięci: finansowo nadal ciężko, ale samochód przeszedł przegląd bez żadnych napraw, we Włoszech nie wydaliśmy fortuny no i byliśmy bardzo grzeczni przez pierwsze dwa tygodnie października i jedliśmy za grosze (żółte naklejki nadal królują w kuchni). Stwierdziliśmy więc, że możemy sobie pozwolić na krótki wypad ale pod jednym warunkiem: musi być ‘on a budget’ czyli tak jak w kuchni, za grosze.

Trochę się musiałam nagimnastykować organizując na ostatnią chwilę ale udało nam się spędzić weekend w południowej Walii za £40 od osoby, wliczając paliwo, jedzenie i nocleg w małym hotelu niedaleko Cardiff. Hotel przyjazny czworonogom więc i psina się załapała (za darmo, szczęściara).

Po raz kolejny utwierdziliśmy się w przekonaniu, że Walia jest miejscem dla nas (mamy cichy plan, żeby tam zamieszkać ale o tym innym razem).

Sobota:

Niedziela:

2011-10-13T21:03:00.001+01:00

Jak pięknie za oknem! Uwielbiam taką jesień, kolorową i słoneczną. Połowa października a nadal nie musimy włączać ogrzewania. Oby tak dalej!

Wczoraj w pracy emocje sięgały zenitu. Jedna z energetycznych wampirzyc miała gorszy dzień i z sobie tylko wiadomych powodów trzaskała drzwiami i fukała na wszystkich. W czasie przerwy pojechałam do sklepu i kupiłam trzy paczki ciastek, żeby trochę osłodzić atmosferę. Na pytanie skąd te ciastka odpowiedziałam, że tak po prostu bo mam dobry dzień. Paniusiom szczęki opadły ze zdziwienia, widać im się dobry nastrój nie zdarza. Ostatnio mam na nie metodę, im więcej marudzą, knują i plotkują tym mniej się do nich odzywam a więcej uśmiecham. I ten uśmiech zbija je z tropu. Biedne, nie bardzo wiedzą co ze mną począć.

***

W ramach taniego gotowania postanowiłam wykorzystać polski twaróg, który od kilku dni zalegał w lodówce. Z 250g wyszły cztery mini serniczki czyli deser na dwa dni. Jeżyny oczywiście za darmo z zamrażalnika a żeby było jeszcze taniej ciastka digestive wybrałam z najniższej półki (Tesco Value, £0.19). Smakują identycznie jak ciastka za £1 czy £2 (uczyli nas na studiach, że to są zazwyczaj te same produkty - w przypadku tych droższych płacimy za lepsze, kolorowe opakowanie i reklamy w TV).

Przepis na serniczki identyczny z tym jak na mój sernik (link TUTAJ), z tym że składniki i czas pieczenia na pół no i dodatkowo owoce na wierzch. Każdy serniczek przykryłam folią aluminiową, żeby jeżyny nie wyschły w piekarniku. Wyszedł pyszny deser, koszt jednego serniczka ok. £0.50.

Z innych tanich dań jedliśmy ostatnio zapiekany kalafior w sosie serowym i Ryż Biedowy jak go nazwałam, czyli ryż z patelni z dodatkiem resztek z lodówki (pieczarki, cebula, groszek, kukurydza). Na jutro planuję tagliatelle z krewetkami (bo dorwałam przecenione). Jak narazie wszystko poniżej 4 funtów za kolację, czyli idziemy zgodnie z planem!

2011-10-10T20:47:00.002+01:00

Wszystko co dobre szybko się kończy, szczególnie mini urlopy. Dopiero co się pakowałam a już za chwilę znowu będę musiała włączyć służbowy komputer. Zanim jednak na dobre wsiąknę w umowy najmu i pozwy za niezapłacony czynsz opowiem Wam o naszym przedłużonym weekendzie.

Piątek zaczęliśmy o 2:30 nad ranem. Nikomu nie życzę podróżowania z moim mężem o takiej porze, myślę, że z dzieckiem byłoby łatwiej. Na szczęście padł chwilę po starcie samolotu a ja mogłam spokojnie podziwiać wschodzące słońce. Po raz pierwszy w życiu byłam tak blisko Alp i cieszyłam jak się mała dziewczynka (gdyby nie ludzie obok to pewnie piszczałabym z radości).

Na lotnisku w Mediolanie wsiedliśmy w wynajęty samochód i ruszyliśmy na północ w poszukiwaniu farmy o wdzięcznej nazwie La Betulla. Na miejscu M. (znowu) padł a ja ruszyłam na spacer po okolicy. Zmęczenie mnie nie dotyczy gdy jestem w nowym miejscu i wiem, że mam tylko 3 dni, żeby się nim nacieszyć.

Po dwóch godzinach snu i po bardzo długim prysznicu M. odżył i znowu wsiedliśmy w samochód. Popołudnie spędziliśmy w Luino popijając cappuccino i zajadając się słodkościami (na urlopie liczenie kalorii nie wchodzi w grę).

Sobotę spędziliśmy pływając po jeziorze Maggiore. Promem z Laveno popłynęliśmy do Verbanii a stamtąd mniejszą łodzią w kierunku eleganckiego kurortu Stresa, zahaczając po drodze o przepiękne wysepki: Isola Madre, Isola Pescatoria i Isola Bella. Widoki zapierały dech w piersiach (a wiatr urywał głowę, ale mniejsza z tym).

W niedzielę wpadliśmy na pomysł wyjazdu do Szwajcarii. Godzina jazdy samochodem i byliśmy w Locarno.

W drodze powrotnej zjechaliśmy z trasy, zostawiliśmy samochód na poboczu i ruszyliśmy w nieznane. Po kilku kilometrach spaceru usłyszeliśmy muzykę i postanowiliśmy iść w jej kierunku. I tak znaleźliśmy się na lokalnym Festiwalu Kasztanów. Był pan grajek śpiewający „Aux Champs Elysées” i cała wieś zajadająca pieczone kasztany.

Lubię te nasze wyprawy, bez większego planu, czasem nawet bez mapy, zawsze z dala od hoteli i głównych atrakcji turystycznych. Marzę już o następnym przedłużonym weekendzie, tym razem bardziej na wschód. Może Bułgaria albo Rumunia? To jednak nie wcześniej niż początek przyszłego roku. A narazie praca i czekanie na weekend.

2011-10-06T22:01:00.001+01:00

Wieczór na wariackich papierach. Jest prawie 22:00, M. wisi na telefonie z USA (uroki pracy w firmie z główna kwaterą za oceanem), ja próbuję się spakować ale mi nie idzie więc postanowiłam oczyścić umysł wizytą na blogu. Za cztery godziny będziemy musieli wstać a tu jeszcze tyle do zrobienia, z czego najważniejsze to się położyć.

Im jestem starsza tym mniej lubię latanie (choć samoloty uwielbiam). Chyba stąd ten stres. Jakaś totalnie niezorganizowana dzisiaj jestem. Biegam, szukam sama nie wiem czego.

W kuchni oczyszczanie lodówki, żeby nic się nie zmarnowało podczas naszej kilkudniowej nieobecności. Dzisiaj udało mi się wyczarować kolację dla nas dwojga za niecałe £3. Omletowe wrapy z nadzieniem z kurczaka, grzybów i serka Philadephia. Mniam i mega szybkie.

Na deser banany zapiekane z nutellą. Super tani deser, który bardzo chciałam Wam pokazać ale jakbym się nie starała to na zdjęciach wyglądał albo nieapetycznie albo nieprzyzwoicie. Musicie więc uwierzyć mi na słowo.

Albo spróbujcie zrobić sami: nieobranego banana delikatnie nacinamy wzdłuż, wkładamy do środka trochę nutelli (lub kawałki czekolady, ewentualnie chocolate buttons), zawijamy banana w folię aluminiową i hop do piekarnika na 10-15 minut. Po wyjęciu z piekarnika delikatnie usuwamy skórkę i przekładamy banana na talerz (co najłatwiejszych zadań nie należy). W wersji mniej eleganckiej wyjadamy banana łyżeczką prosto ze skórki. I tak i tak smakuje wyśmienicie.

No nic, zmykam pakować moją małą czerwoną walizeczkę. Do napisania wkrótce!

2011-10-05T22:27:00.001+01:00

Zamawiacie czasem jedzenie przez telefon? Kiedy mieszkałam w Londynie wydawałam majątek na chińszczyznę i hinduskie jedzenie take away. Ani to zdrowe było ani tanie. Ale jakie smaczne!

Mamy w Bicester kilka dobrych knajpek z jedzeniem na wynos, hinduska Paprika należy do moich ulubionych ale teraz rzadko sobie pozwalamy.

Dzisiaj wyjątkowo chodziło za mną coś egzotycznego, najlepiej gdyby podrzuconego przez miłego pana na małym skuterku ale postanowiłam trzymać się październikowego postanowienia i spróbować upichcić coś za grosze.

Przejrzałam szafki, znalazłam kilka pozostałości po moim miesiącu w kuchni azjatyckiej (zielona pasta curry, puszka mleka kokosowego, sos chilli, etc.) i postanowiłam zrobić wieczór „z jedzeniem na wynos domowej roboty”.

Jako starter: cieniutkie i bardzo chrupiące bazyliowo–sezamowe naleśniki a do nich sos z mango (żółta naklejka, £0.69). Naleśniki zrobiłam z 1 jajka, łyżki oliwy, pół szklanki mąki, 1/4 szklanki mleka i 1/4 wody. Dodałam trochę suszonej bazylii i sezamu, smażyłam je chwilę na bardzo gorącej patelni (bez tłuszczu) po czym wrzuciłam do nagrzanego piekarnika na jakieś 20 minut.

Sos z mango wyszedł rewelacyjny. Zmiksowane mango połączyłam z łyżeczką sosu rybnego, dwiema łyżeczkami sosu chilli, łyżeczką cukru i odrobiną czosnku. M. kazał mi koniecznie wspomnieć, że nigdy nie jadł lepszego.

Danie główne: curry z kurczaka i krewetek. Żeby było taniej użyłam tylko kawałka piersi z kurczaka (£1) i garści mrożonych krewetek (£0.50). Sos curry zrobiłam z 3 łyżek pasty curry (£0.50), puszki mleka kokosowego (£1.20) i szczypiorku (żółta naklejka, £0.29).

Łącznie kolacja kosztowała nas jakieś £5. Za takie same dania z lokalnej knajpki musielibyśmy zapłacić co najmniej trzy razy więcej. Cieszę się, że wyszło smacznie, w miarę zdrowo no i tanio. Dobrze jest czasem się zmobilizować i opróżnić szafki.

Na zakończenie wieczoru deser ‘warstwowy’: pokruszone ciastka, gęsty jogurt naturalny i darmowe jeżyny z pobliskiego pola. Podany w kieliszkach wyglądał bardzo elegancko i tak też smakował.

2011-10-04T14:28:00.000+01:00

Od kilku dni robi się ciemno chwilę po 19tej. I mój organizm wariuje! Zwalniam gdy tylko robi się szaro i już około 20tej chce mi się spać. Jeszcze trochę i będę chodzić spać z kurami (których nie mam).

Początek miesiąca to u mnie jak zawsze zmiany w kuchni. Muffinowy wrzesień należał do udanych, kilka przepisów wrzucam do szufladki ‘do powtórzenia’.

Na październik miałam w planie kuchnię kresową, ale usiadłam z ołówkiem w ręku i wyszło, że będzie finansowo krucho wpadłam więc na pomysł, żeby przetestować w październiku tanie gotowanie. Porządna kolacja dla 2 osób za £3 - £4 funty? Ciekawy deser za £1? Da się? Mam ochotę się przekonać.

Przeczuwam, że w kuchni będą królowały żółte naklejki.

2011-09-30T16:11:00.001+01:00

Pogoda od kilku dni zachwyca. Od wtorku mamy czyste cudownie niebieskie niebo bez choćby jednej chmury, gorące słońce niczym w Hiszpanii i temperatury powyżej 25 stopni. Taki wrzesień to ja poproszę częściej.

Na zakończenie muffinowego miesiąca chciałam pokazać Wam bardzo ciekawe serowe muffiny na słono ale odkryłam, że a) w lodówce sera brak i b) cierpię jednak na wrodzone lenistwo bo za żadne skarby nie chce mi się iść do Tesco. Serowe muffiny będą więc musiały poczekać na swoją kolej a w międzyczasie podzielę się z Wami czymś bardziej pasującym do pogody za oknem.

Zebraliśmy ostatnio kilka kilogramów jeżyn. W sumie to M. zbierał gdy ja robiłam zdjęcia krowom, owcom i pająkom. Śmieszne bo gdy poznałam M. nie mogłam go nawet wyciągnąć na spacer (cytuję: „nie lubię chodzić bez celu”) a teraz? Weekend w domu M. uważa za stracony. Świeże powietrze i włóczęgi po polach to jego specjalność.

Wracając do jeżyn, część poszła do zamrażalnika, część zakończyła żywot w dżemie jeżynowo-śliwkowym a z resztek zrobiłam jeżynowo-jabłkowe crumble. Pyszne podane gorące ze śmietaną lub lodami.

Z innej beczki, Mama przywiozła mi niedawno do spróbowania polski cukier waniliowo-migdałowy, który postanowiłam wykorzystać w owocowym cieście. Wybór padł na gruszki, które jesienią często goszczą w naszej kuchni.

Standardowy przepis na ciasto z owocami przerobiłam na ciasto gruszkowo-migdałowe*. Zamiast białego cukru użyłam zdrowszego brązowego, który nadał ciastu trochę ciemniejszy kolor. Oprócz kilku łyżeczek cukru migdałowego dodałam też płatki migdałowe, a gruszki celowo pokroiłam na dość grube kawałki, żeby były bardziej wyczuwalne. Pycha! Cała blaszka zniknęła w przeciągu doby.

*Przepis: 2 jajka: ubić białka, dodać żółtka a następnie dodawać mieszając: pół szklanki brązowego cukru z dodatkiem kilku łyżeczek cukru waniliowo-migdałowego (podejrzewam, że można zastąpić aromatem migdałowym), 3 łyżki oliwy z oliwek, 1 łyżkę wody, 1 szklankę mąki i na koniec 1 łyżeczkę proszku do pieczenia. Wylać do blaszki i wyłożyć gruszki + płatki migdałowe. Piec 35-40 minut na 180 stopni.

2011-09-29T09:24:00.003+01:00

Mama przysłała mi najnowszy Twój Styl. Lubię takie niespodzianki ale musiałam na nią nakrzyczeć, bo gazeta 8zł a przesyłka ponad 30. Wolałabym chyba, żeby wydała te pieniądze na siebie. Ale wiadomo jak to jest, z Mamą nie wygrasz.

W TS natknęłam się na artykuł o klasztorze gdzieś w Polsce, gdzie można pojechać się wyciszyć. Oddajesz laptopa na wejściu, komórka nie ma zasięgu. Jest cisza, spokój i obcowanie z przyrodą.

Marzy mi się tydzień z dala od wszystkiego. Szczególnie gdy mam takie dni jak wczoraj, gdy muszę jechać do wielkiego miasta, ganiać na obcasach, rozmawiać i usmiechać się do ludzi, którzy niewiele mnie interesują. Czasem mam ochotę rzucić to wszystko i pobiec przed siebie niczym Forrest Gump.

U Was też znowu lato?

* Birmingham wczoraj, zdjęcia z telefonu.

2011-09-25T08:10:00.001+01:00

Wczoraj obudziłam się zokropną myślą: październik będzie ciężki finansowo (albo kruchy jak mawia mojaMama). Wszystkie możliwe duże wydatki (przegląd samochodu, ubezpieczenie,podatek) wypadają nam właśnie pod koniec tego miesiąca, a za 2 tygodnie lecimyprzecież na kilka dni do Lombardii co tanie napewno nie będzie. Bilety lotnicze upolowałamza £50 od osoby ale jak dodamy noclegi, wynajem samochodu, parking naszego nalotnisku to uzbiera się pewnie niezła sumka. Nie lubię takich miesięcy gdywiem, że będę z utęsknieniem czekać na wypłatę.

Wstałam z łóżka z poczuciemmisji: za dużo wydajemy na jedzenie, za dużo się marnuje, pora dokonać czystekw lodówce. Na pierwszy rzut poszła maślanka, która siedziała na półce od ponadtygodnia. Do tego jagody (znowu kupiłam bo gdy widzę kraj pochodzeniaPolska to nie mogę się oprzeć).

Wujek Google podpowiedział jak połączyć te dwa składniki i zanim M. wstał miałamgotowe niskokaloryczne muffiny (przepis tutaj) oraz kanadyjskienaleśniki maślankowe z sosem klonowym (przepis tutaj).

Po takim śniadaniu niewypadało nie ruszyć się na jakiś porządny długi spacer, a że pogoda dopisała topojechaliśmy do Wallingford pochodzić nad Tamizą.

Ostatnio w Anglii i Walii przeprowadzonoankietę, w której pytano o najbardziej lubiane i najbardziej znienawidzonerzeki. Tamiza „wygrała” w tej drugiej kategorii. Naprawdę nie rozumiemdlaczego?

2011-09-20T20:52:00.000+01:00

Za oknem jesień. Gdywstajemy do pracy jest ciemno. Poranne powietrze jest chłodne ale rześkie.Lubię wrzesień i początek października, te zachwycające kolory i delikatnejesienne słońce.

Lato jak zawsze było zazimne i za krótkie (standard na Wyspie). W tym roku postanowiłam jednak niemarudzić i nie tęsknić za czymś co przeminęło a w zamian spróbować cieszyć sięz tego co jest.

W końcu jesień nie jest przecież taka zła, prawda?

W kuchni też już powoli jesiennie.Mniej owoców, więcej czekolady, bakalii, wanilii i cynamonu.

W piekarniku wrześniowychmuffinów ciąg dalszych. Tym razem przepis pożyczyłam od Nigelli. Dwa podstawoweskładniki jej muffinów to kakao i banany (im bardziej piegowate tym lepiej). Jadodałam jeszcze orzechy włoskie, ale myślę, że rodzynki lub migdały też by sięsprawdziły.

Nie są to tak do końcamuffinowe muffiny, daje się wyczuć, że nie ma w nich mleka ani masła. Dziękibananom nie są jednak suche. Fajna przekąska na chłodny wrześniowy wieczór.

2011-09-18T20:11:00.002+01:00

Nie umiem chorować. Chciałabym się wyleżeć, poleniuchować, pozwolićciału wypocząć, ale nie potrafię. Nosi mnie po kilku minutach i tylkoprawdziwie wysoka gorączka potrafi powalić mnie na dłużej.

W weekendychorowanie przychodzi mi najtrudniej bo zwyczajnie szkoda mi tych dwóchnajlepszych dni tygodnia na leżenie w łóżku.

Dzisiaj postanowiłam udawać, że wcale nie jestem przeziębiona. Śniadanie,dwie tabletki i kierunek południe. Nie mogliśmy przegapić Boat Show.

Wróciłam padnięta. Ruszam pod kołdrę, zostawiając Was z kilkoma fotkamiz Southampton i życzeniami udanego początku tygodnia.

2011-09-17T15:39:00.000+01:00

Bardzo miła pani z pracy (tak, mam jedną miłą!) zapytała ostatnio czychciałabym trochę warzyw z jej działki. Wychowana w PRLu, w czasach, gdywszystkiego brakowało hołduję zasadzie ‘jak dają to bierz, jak biją to uciekaj” i oczywiścienie odmówiłam. Tak stałam się właścicielką torby pełnej ziemniaków i buraków.

Buraki właściwie nigdy niegoszczą w naszej kuchni chyba, że takie gotowe w słoiczku, najlepiej z polskiegosklepu. Zastanawiałam się dość długo co z nimi zrobić i dzisiaj znalazłamciekawy przepis.

Buraczki z czekoladą - wpadlibyściena takie połączenie? Ja nigdy. Tym bardziej musiałam je wypróbować (nie nadarmo mam opinię ciekawskiej).

Trochę się bałam co z tegowyjdzie ale zupełnie niepotrzebnie. Chocolate and beetroot brownies tonajlepsze brownies jakie w życiu jadłam. Angielskie brownies są z reguły bardzoczekoladowe, często zbyt czekoladowe, bardzo gęste, bardzo słodkie.

Buraczkiokazały się świetnym dodatkiem bo nadały ciastu lekkości. Obawiałam się, że będzie tociasto buraczkowe, ale nie. Pozostało czekoladowe, z bardzo delikatną tylko buraczkowąnutą. Cud-miód jednym słowem. Spróbujcie gorące prosto zpiekarnika z kulką lodów śmietankowych. Pycha!

*** Przepis TUTAJ - ja użyłam mniej cukru i zwykłej białej mąki ze szczyptą proszku do pieczenia

2011-09-15T20:47:00.001+01:00

Miałam szczęście, że akuratdzisiaj przyszło mi pracować z domu. Pogoda od rana była cudowna. Taka wczesna,słoneczna jesień to coś co tygrysy lubią najbardziej.

Przeniosłam się z pracądo ogrodu i odpowiadając na służbowe maile podziwiałam niebieskie niebo ipodglądałam wróble zajadające się resztkami naszego chleba.

Lubię pracować z domu. Niebrakuje mi biurowego hałasu, nie siedzę w sztucznym klimatyzowanym pomieszczeniu no i mam swoją własną psiąasystentkę, która co prawda telefonów za mnie nie odbiera ale jest bardzo miłymtowarzystwem (no i nie plotkuje przy kserokopiarce).

Dzisiejsza sielanka nietrwała jednak długo po wczesnym popołudniem zaczęło mnie rozkładać, najpierwtaki delikatny ból głowy, później zrobiło mi się zimno. Gdy M. wrócił z pracyleżałam już na kanapie zawinięta w kołdrę. Chyba znowu jakieś paskudne grypsko.Skąd to się bierze?

Pomyślałam, że podzielę sięjeszcze z Wami kolejną porcją muffinów i pozwolę sobie się rozchorować. Dzień,dwa bez komputera chyba dobrze mi zrobi.

W muffinowym miesiącu niemogło zabraknąć klasyki gatunku. Blueberry muffins czyli muffiny z jagodami sąw UK bardzo popularne i należą do moich ulubionych.

Do jagód mam sentyment, boa) moja Mama nosi to owocowe imię, b) kojarzą mi się z dzieciństwem, c) lubięjak mi farbują język na niebiesko (z pewnych przyjemności nigdy się niewyrasta!).

Moje jagodowe muffinyprzybrałam płatkami migdałów i podałam z gorącą czekoladą. Pycha.

2011-09-14T20:51:00.001+01:00

W oczekiwaniu na kartkę od Mai rzuciłam się dodrzwi, gdy usłyszałam kroki listonosza. Do skrzynki wpadła tylko szara koperta,którą natychmiast bez namysłu rozerwałam.

W środku była kartka urodzinowa.Zdziwiona spojrzałam na adres na kopercie, zgadzał się. Tylko imię i nazwiskonieznane. Pan Campbell? O ile wiem, od czasu gdy wybudowano ten dom 15 lat temunigdy taki tutaj nie mieszkał.

Nie byłoby w tym nic interesującego, ale... wkopercie oprócz kartki był jeszcze gift card i to nie byle jaki bo do mojejulubionej sieci księgarni. I teraz mam dylemat. Czy mogę tak po prostu iść ikupić sobie kilka książek?

Na kopercie nie ma adresu zwrotnego więc nie ma komukartki odesłać. Wrzuciłam Pana Campbella w wyszukiwarkę adresów, znalazłam ponad200 osobników. Mam napisać list do każdego z osobna? Wiem, że jeśli oddam tą kopertęna pocztę to pewnie któryś z pracowników skorzysta. Jak myślicie? Mogę zaszalećw księgarni? Korci mnie strasznie ta karta, w głowie mam listę wymarzonych książek,ale jakoś mi z tym nieswojo.

2011-09-13T21:05:00.000+01:00

Atmosfera w pracydoprowadza mnie czasem do rozpaczy. Kwestia restrukturyzacji nadal nie zostałarozwiązana, do tego dochodzi planowana na przyszły tydzień przeprowadzka zostatniego piętra na parter. Mamy więc napięcie pod tytułem kto będzie siedziałgdzie i dlaczego. Plotkom, szeptom i oskarżeniom nie ma końca.

Najgorsze w tym wszystkimsą kobiety. Pełne jadu plotkary. Próbuję nabrać dystansu i nie brać udziału wtym zamieszaniu ale nie jest łatwo. Jakby nie było, spędzam w pracy większączęść mojego dnia i nie umiem tak poprostu udawać, że wszystko jest pięknie icacy. Ostatnio doszło już do tego, że włączam sobie iPoda, żeby nie słyszeć cosię dzieje albo biorę laptopa i pracuję ze stołówki. To chyba nie jestnormalne?!

Na osłodę oczywiściemuffiny co chyba też nie jest normalne, biorąc pod uwagę, że to czwarte muffinyw przeciągu dwóch tygodni.

Tym razem bardzo jesienne,może nawet zimowe, a wszystko przez to, że z dodatkiem cynamonu. Już po 5minutach w piekarniku oznajmiły światu, że nadchodzą. Wypełniły dom takimzapachem, że natychmiast zapomniałam o pracy i plotkarach. W smaku były równiekojące i...chrupiące dzięki skorupce z brązowego cukru.

Jabłko i cynamon to jednakdwie połówki tej samej pomarańczy. Idealne połączenie cudowniepoprawiające nastrój.

Przepis:

Suche składniki: szklankamąki, pół szklanki cukru, szczypta soli, 1 i ½ łyżeczki proszku do pieczenia,łyżeczka cynamonu, dwa małe jabłka pokrojone na drobne kawałki * Mokre składniki: półszklanki mleka, 1 jajko, 50g roztopionego masła * Standardowa muffinowa procedura (patrz wczorajszy post) * Przed włożeniem dopierkarnika muffiny posypać rozdrobnionym brązowym cukrem wymieszanym zeszczyptą cynamonu * Piekarnik: 200 stopni, 25-30minut * Podałam z lodami śmietankowymi. Mniam!